10-11-05

ECHO & THE BUNNYMEN_'Siberia'

Ontstaan in de post-punkperiode en geïnspireerd door The Doors en The Velvet Underground, dobberen ECHO & THE BUNNYMEN al meer dan 20jaar met de nodige ups&downs doorheen de indie-muziekscène. De half-hese, lichtjes overslaande stem van Ian McCulloch en de dromende, twangy gitaar van Will Sergeant vormen al die jaren de hoeksteen van de groep. Ook op laatste album, Siberia, is dit niet anders. Beide heren zijn bovendien nu ook de enige originele leden, wat duidelijk wordt gemaakt door de CD-hoes en andere promostuff & -talk.

Het album zelf vormt als het ware een bloemlezing van hun vroeger werk zonder op enig moment gedateerd te klinken. Zo kunnen vele huidige groepen een puntje zuigen aan up-tempo nummers zoals Stormy Weather, Of a life of Make Us Blind. Bovendien sijpelt hun sound door bij de huidige muziekiconen zoals Coldplay, Starsailor en Franz Ferdinand, wat de herkenbaarheid ten goede komt. Met Siberia hebben Echo & The Bunnymen een eigentijdse versie gemaakt van een best of-album. Chapeau!

 

****

 

TRACKLIST

1.Stormy Weather

2.All because of you Days

3.Parthenon Drive

4.In the Margins

5.Of a Life

6.Make Us Blind

7.Everything kills You

8.Siberia

9.Sideways Eight

10.Scissors in the Sand

11. What if We are?

00:09 Gepost door Fuzztone in CD | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2005, 4stars |  Facebook |

04-11-05

COLDPLAY_Sportpaleis (A'pen)_26/10/2005

Een uur klikken met de pc-muis. Frustratie, zere ogen, een pijnlijke vinger. En dan…en dan…het verlossende antwoord: de tickets zijn geboekt! Gejuich en ongeloof alom. COLDPLAY here I come!

Ooit begonnen in een uitverkochte AB, dan geëvolueerd naar een uitverkocht Vorst Nationaal om nu op de planken te staan van een uitverkocht Sportpaleis: COLDPLAY is megagroep geworden. Hierna rest alleen nog maar oversizede voetbalstadions en platgetrapte grasweides.

Opwarmer GOLDFRAPP had het niet gemakkelijk. Enerzijds omdat hun mengeling van zweverige songs en zware beats zich echt niet leende voor de reusachtige schoendoos met hoedje aka Sportpaleis, anderzijds omdat de meerderheid van de aanwezigen gewoon niet aan het luisteren was.

Dit laatste kon niet gezegd worden bij COLDPLAY. Vanaf de eerste noot stond het publiek gebiologeerd te kijken naar de Chris Martin & Co. Want geef eerlijk toe: wie kent nu de drummer, de gitarist en de bassist van de groep bij naam?

Staand en gezeten voor een reusachtige video-wall, kreeg het volk al heel vroeg Yellow over zich heen. Dit mocht men ook letterlijk nemen wanneer tientallen gele ballonnen gevuld met confetti neer dwarrelden.

Met het nodige handgeklap begon God Put a Smile upon your Face. Chris Martin zag dat het goed was en paste de song aan met de zin ‘God made Belgians a sexy Race’. Met The Scientist brak –op vraag van Martin (alsof dit nog nodig was)- een sing-a-long-moment aan. Op het einde van de song nam de groep zelfs foto’s van het publiek.

Dan was het tijd voor het kampvuurmoment van de avond. De groep troepte samen op het voorpodium en Martin stak ‘the most boring speech ever’ af: hij dankte Antwerpen om gastheer te zijn voor hun eerste (en over een maand, hun laatste) concert van de Europese tournee, hij vroeg aan de verste plaatsen of ze zich nog betrokken voelden bij het optreden en kondigde een tribute-to-Johnny Cash-moment aan. Dit begon met Til Kingdom come, waarbij Martin de drummer Will Champion uitnodigde om mee te zingen. Ook de cover Ring of Fire werd zeer gesmaakt uitgevoerd.

De intro van Clocks bracht iedereen in hogere sferen en de fans brulden zich schor voor een bis…en kregen wat ze vroegen. Tijdens In My Place rende Martin door de zaal om ergens achteraan op een afsluiting de laatste noten te zingen. Fix You kreeg een valse start mee maar gaf het optreden een magistraal einde.

COLDPLAY leverde hier weer het bewijs dat ze groot en groots zijn. De setlist was goed uitgebalanceerd, de songs werden met de nodige interactie gebracht en Chris Martin is de nieuwe RockMessias. Kortom, het ‘het concert van het jaar’ voor velen…maar een concert is meer dan horen en zien. Een concert moet men beleven. Deze belevingswaarde is ver te zoeken op bepaalde locaties in het Sportpaleis. Jammer genoeg stond ik op één van deze locaties. Ik kreeg zodoende geen natte broek, geraakte niet in extase en vond de weg niet naar het nirwana, zoals vele anderen. Hun optreden was ‘gewoon goed’.

 

***

 

SETLIST

Square One

Politik

Yellow

Speed of Sound

X&Y

God put a Smile upon your Face

How you see the World

White Shadows

The scientist

Til Kingdom come (acoustic)

Ring of fire (acoustic_Johnny Cash-cover)

Don't Panic (acoustic)

Clocks

Talk

 

Swallowed in the Sea

In my place

Fix you

02:07 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2005, 3stars |  Facebook |

OASIS_Vorst Nationaal (Bxl)_24/10/2005

Stoere securityleden versperden de toegang tot de staanplaatsen. ‘Het middenplein staat vol’, was de boodschap. Met het nodige gemor werd iedereen naar de zitplaatsen gestuurd. Hoewel men via de zitplaatsen heel gemakkelijk het middenplein kon betreden. ‘Stoer’ is dus niet gelijk aan ‘slim’. Vorst Nationaal zat echter niet vol voor The Brothers Eyebrow, in tegenstelling tot hun uitverkocht concert eerder dit jaar in de AB. Of was het juist daarom…

Ondertussen kabbelde de setlist van het voorprogramma THE CORAL rustig verder, inspiratieloos de juiste muziekrichting zoekend. Hoewel ze dit met hun debuutsingle Dreaming of You, trouwens het enige nummer dat voor a-ha erlebnis zorgde, al hadden gevonden. Meer pretentieloze 60’s-Pop en minder experimenteel geknutsel is de boodschap.

Dan was het tijd voor the main event. Onder de getapete versie van Fuckin’ in the Bushes kwam het stuurse vijftal op het podium. De line-up werd vervolledigd door een reïncarnatie van Jesus Christus achter de toetsen. Het kon ook een Hindoe-versie van George Harrison zijn, zeker wanneer men weet dat de zoon van Ringo Starr, Zak Starkey, de drumsticks hanteerde. En dit deed hij op een overweldigende manier.

Zanger Liam Gallagher is duidelijk van een andere houtsoort gesneden, meer bepaald droog hout. Als de man in kwestie niet aan het zingen is op zijn eigen gekromde manier, staat hij met een f*ck you-blik statisch het publiek te bekijken. Ondanks het feit dat Vorst niet uitverkocht was, kan hij met zijn ego zelfs het Sportpaleis vullen. Het is zoals met Eddy Wally: is hij nu zo of is het een gimmick? Of is de gimmick stilaan de man geworden?

Tijd voor muziek: het tempo werd hoog gehouden met een flinke grabbel uit de laatste CD, Don’t believe the truth. Zo passeerden Turn op the Sun en Lyla al heel vroeg de setlist. Cigarettes & Alcohol, uit hun debuutCD Definitely Maybe, deed het dan weer goed bij de fans van het eerste uur. Broer en leadgitarist/componist Noel mocht ondertussen zijn ding doen met het Ray Davies-achtige The importance of being idle. Het tempo werd vervolgens weer de hoogte ingedreven om slechts bij het eerste rustmoment, Live Forever, de aandacht te vestigen op de songkwaliteiten van OASIS. De groep doet trouwens geen enkele moeite om een vorm van interactie op te zetten, noch met elkaar, noch met het publiek. Wanneer dit laatste dan toch sporadisch lukt, beperkt zich dat tot wat handgeklap en een vorm van verbale communicatie die in de verte lijkt op Engels.

De fans lieten het niet aan hun hart komen: enkele bierbekers en crowdsurfers vlogen door de lucht, een Ierse (!) vlag werd gehesen (van groep vergist?) en de door oestrogeen volgepropte adolecenten kweelden gedurende het hele concert de nummers zo vals mee dat de Mancunians nauwelijks hoorbaar waren…om vervolgens tussen 2 nummers eindeloos Liam!Liam!Liam! te brullen.

De set eindigde op een sublieme manier: met een massaal meegebrulde Wonderwall werden de vrouwelijk concertgangers her en der op de schouders gehesen, Champagne Supernova en Rock ‘n’ Roll Star breidden hier een magistraal verlengstuk aan. Hieruit bleek duidelijk (en nogmaals) dat de kwaliteit van de songs, afkomstig uit hun eerste 2 albums, het predikaat ‘tijdloos’ hebben.

Het bisgedeelte begon met een (ingestudeerde?) valse start maar brak volledig open bij Don’t look back in Anger en vooral bij The Who-afsluiter My Generation (die baslijn!).

OASIS live is een belevenis: een ego op het podium, dolgedraaide fans ervoor en daartussen een rits tijdloze singles en een handvol opvullers. Om Noel Gallagher te citeren: ‘We're not arrogant, we just believe we're the best band in the world.’ En als hij het zegt…

***

 

SETLIST

Fuckin' in the bushes

Turn up the sun

Lyla

Bring it on down

Morning Glory

Cigarettes & Alcohol

The importance of being idle

A bell will ring

Acquiesce

Live Forever

Mucky Fingers

Wonderwall

Champagne Supernova

Rock 'n' Roll Star

 

Guess god thinks I'm abel

The meaning of soul

Don't look back in anger

My generation

02:03 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 2005, 3stars |  Facebook |

MADNESS_Koninklijk Circus (Bxl)_16/10/2005

De ska-iconen van MADNESS zijn nog still alive na meer dan 25 jaren on the road en met de nodige splits en reünies. Reden van het heugelijke bezoek aan ons Belgenlandje vormde hun nieuwe album The Dangermen Sessions, Volume 1, waarin ze oude ska-songs eervol proberen te herwerken maar zich tevens ook jammerlijk vergrijpen aan nummers zoals Lola en You keep me hanging on.

Ze moesten de programmator van dienst een Italian necktie geven vanwege de gekozen zaallocatie (ska in het Koninklijk Circus, jongens toch...) maar het was wel een tijdje geleden dat muziekfans nog zo vriendelijk in gebroken Nederlands werden verwelkomd aan de ingang en aan de toiletten.  De eind dertigers/begin veertigers wisten niet wat hen overkwam.

Het voorprogramma werd verzorgd door de BEATBUSTERS, een Nederlands collectief die wat fusion in hun ska-sound probeerde te brengen. Een onverdienstelijke poging weliswaar want het geheel klonk rommelig en weinig boeiend.

De hoofdschotel zette dan de feestavond in met de onsterfelijke woorden: ‘Don’t watch that, watch this! This is the heavy-heavy mastersound!...One step Beyond!  Inderdaad, de maatpakken waren vers gestoomd, de zonnebrillen blonken in de spots en frontman Suggs had nog steeds zijn karakteristieke Robocop-zenuwtrekken.

De setlist bestond bijna afwisselend uit een song van het nieuwe album en een tijdloze klassieker. En hoewel hun uitvoeringen van Girl why don’t you, Shame and Scandal en Taller than You are niet dezelfde uitstraling hadden als hun oude songs, gaf de combinatie tussen beiden de nodige ambiancevonken.

Suggs had na elk nummer een bindtekst klaar dat weliswaar het tempo brak maar meestal wel gevat was. Zo dacht hij dat hun laatste optreden in België dateerde van ‘1746, the era of Mozart’. Toen hij op een bepaald moment laconiek ‘And now it’s Time for Dessert’ zei, werd de zaal te klein voor een flink meegebrulde Baggy Trousers.

Het bisgedeelte werd ingezet met Madness, waarop dolgedraaide securityleden even dolgedraaide fans hardhandig aanpakten. Helemaal uit de bol ging de massa wanneer Night Boat to Cairo als afsluiter werd afgevuurd. Vox populi eiste meer wat bij Suggs een ‘Are you still here yet? ontlokte. Op de tonen van het instrumentale Papa's Got A Brand New Pigbag, werden groepsleden één voor één voorgesteld.

Na bijna 2 uren moonstompen zat het erop. Lekkend van het zweet werd de terugtocht naar het thuisfront ingezet. Complete Madness indeed…

 

****

 

SETLIST

One Step beyond

It-Mek

Girl why don’t you

My Girl

Shame and Scandal

You keep me hanging on

Embarrassment

Taller than You are

You’ll lose a good Thing

The Prince

John Jones

Shut up

So much Trouble in the World

House of Fun

Grey Day

Israelites

Wings of a Dove

I chase the Devil

Baggy Trousers

Our House

It must be Love

 

Madness

Night Boat to Caïro

 

Papa's Got A Brand New Pigbag

01:13 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2005, 4stars |  Facebook |

NICKELBACK_'All the right Reasons'

Canada en rockmuziek. Denk aan Neil Young. Denk aan Bryan Adams. Het land is duidelijk (muzikaal) te groot. Toen bijna 10 jaar geleden NICKELBACK het levenslicht zag, kon niemand denken dat deze post-grungers in 2001 de grote muziekpoort gingen binnenstappen met de mega-seller-single ‘How you remind me’. Jammer voor hen werden ze nooit door de die-hard-rockfans als vol aanzien wegens hun radiovriendelijk geluid, hun ongecompliceerde riffs en het feit dat alle nummers op elkaar leken.

Met hun 5de album, ‘All the right Reasons’, zetten ze deze trend gewoon verder. Zo kan de single ‘Photograph’ zonder veel moeite scoren op zowel StuBru als Donna of kan het op de soundtrack van Spiderman 3 worden geplaatst. De aangekondigde creatieve vernieuwing beperkt zich tot het summier gebruik van strijkers, een piano of guest-vocals zoals Billy ‘ZZ Top’ Gibbons. Deze baardmans tokkelt en bromt mee op ‘Follow you Home’ en doet dit laatste truukje over op ‘Rockstar’. Voor de rest pendelt het album inspiratieloos tussen een vettige sound (‘Animals’,‘Side of a Bullet’) en sfeergevoelige klanken (‘Far away’, ‘If everyone cared’).

‘All the right Reasons’ is een typisch Nickelback-album, ééntje zonder verrassingen en zonder uitschieters. Too bad als het ware…

 

***

 

TRACKLIST

1. Follow You Home

2. Fight for All the Wrong Reasons

3.Photograph

4.Animals

5.Savin' Me

6. Far Away

7.Next Contestant

8.Side of a Bullet

9. If Everyone Cared

10.Someone That You're With

11.Rockstar

00:55 Gepost door Fuzztone in CD | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2005, 3stars |  Facebook |

ZORNIK_'Alien Sweetheart'

Het heeft een tijdje geduurd maar de Limburgse goden van ZORNIK hebben een nieuw album uitgebracht. En niet zomaar één. ‘Alien Sweetheart’ is een low-tempo CD waarbij de volumeknop is dichtgedraaid en de akoestische gitaar en strijkersarrangementen (dank u Steve Kolacny!) de hoofdrol opeisen. Creatief bekeken een gedurfde stap, commercieel gezien een leuke insteek naar een ruimer publiek. Zo trekken ze tijdens het voorjaar van 2006 met hun ‘All Strings attached’-theatertour doorheen het Vlaamse CC-land.

Op muzikaal vlak is het echter andere koek. De single ‘I feel alright’ kabbelt weliswaar rustig verder als een long hot summer en ‘Keep me down’ is dan weer een portie ingetogen emotie, Radiohead waardig. Maar vanaf dat moment geraken Koen Buyse en de zijnen lichtjes de draad kwijt. De nummers worden klef en zeurig en blijven nergens meer op het trommelvlies kleven. Je vraagt jezelf af of deze lo-fi-songs niet beter waren verschenen op hun vorige CD’s (of kunnen dienen voor toekomstige albums), als afwisseling van hun powerrock.

‘Alien Sweetheart’ is een radicale zijsprong van een groep met een stevige live-reputatie. Daarom stelt zich de vraag of deze muzikale uitstap als richtinggevend voor de toekomst moet worden gezien of als een leuk hebbedingetje. Hopelijk het laatste want less is niet altijd more…

 

**

 

TRACKLIST

1. I Feel Alright

2. Keep Me Down

3. Monday Afternoon (Acoustic)

4. Another Year

5. Escape

6. Wake Up

7. Things Are Changing

8. So Much More To Come

9. Hate/Like

10. Q'S No A'S

00:45 Gepost door Fuzztone in CD | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2005, 2stars |  Facebook |

WOODFACE_‘Good Morning Hope’

Zus Sarah probeert het onder haar eigen naam, broer Gert verkiest de gekende omhelzing van een groep. WOODFACE, genoemd naar een album van Crowded House, heeft zijn eerste ei gelegd. En het moet gezegd zijn: het is een trip doorheen de betere muziekgeschiedenis geworden.

De opener ‘Something to break’ is zowaar een ‘Subterranean Homesick Blues-meets-That’s when I reach for my revolver-song’, waarbij de Foo Fighters om het hoekje komen kijken. ‘Living Stone’ is dan weer op zijn beurt een kick-in-the-ass rocknummer met de blik op oneindig en de versterker op 11. ‘Are you ready to sing?’ drijft dan weer op een Waterboys-piano met hemelse Finn Bros-stemmen.

Vanaf  dan wordt – met uitzondering van ‘Wake up call’ - het gaspedaal losgelaten en komt ‘Good morning Hope’ terecht in de singer-songwriterszone waar o.a. Elliot Smith, Daniel Lanoïs, Luka Bloom maar ook onze eigen Tom Helsen zich bevinden. Het zijn vooral de arrangementen van deze nummers die het onderscheid maken. Zo wordt ‘Forever alive’ gedragen door Sgt.Peppers’ strijkers en krijgt instrumentaaltje ‘Aiko’ een minimalistisch tintje mee.

Kortom, ‘Good Morning Hope’ is een debuut-CD die schatplichtig is aan vele zangers en groepen van de voorbije decennia. Of dit nu een goed of een slecht gegeven is, valt alleen uit te maken wanneer men kijkt naar het eindproduct. Dit blinkend schijfje kan men alvast catalogeren onder de noemer ‘meer dan geslaagd’.

 

***

 

TRACKLIST

1. Something To Break

2. Living Stone

3. Are You Ready To Sing?

4. White Light To You

5. River To The Moon

6. Good Morning Hope

7. Forever Alive

8. Aiko

9. It's All There

10. Wake Up Call

11. Belgian Rain

12. She's Not My Girl

13. Show Me How It's Done

00:35 Gepost door Fuzztone in CD | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2005, 3stars |  Facebook |