22-01-06

HISTORY OF SINGER-SONGWIRTERS_CC 't Heilaar (Beerse)_20/01/2006

Het idee: iemand vertelt aan de hand van feiten en anekdotes de geschiedenis van een muziekstroming. Dit alles wordt doorspekt met typerende songs, gespeeld door mensen met kennis en kunde. Jean Blaute deed het voor de jazz, Jan Hautekiet gaat het doen voor de soul en Axl Peleman doet het nu voor de singer-songwriters.

 

Vrijdag was het de beurt aan het CC ’t Heilaar in Beerse, ergens in the middle of nowhere tussen Turnhout en Malle. De groep betrad het podium met een slavenzang, het muzikale begin van de moderne wereld. Omringd door o.a. Guy Swinnen en Wigbert van Lierde, begon de heer Peleman ‘zijn’ geschiedenis van de singer-songwriter te vertellen. Via de blues en de folk, met een glansrol weggelegd voor de stem van Swinnen,  nam Peleman het publiek mee naar ‘zijn’ mijlpaal, Bob Dylan. ‘Er is pre-Dylan en er is post-Dylan’, was het citaat. Alvorens hij daar kwam, werd je overstelpt met zijn hilarische perikelen voor Vlaanderen Vakantieland in The Deep South, zijn adoratie voor Johnny Cash en de donkere kantjes van de toenmalige sterren. Ondertussen kreeg je een professioneel ensemble op het podium te horen met Wigbert als polyvalente gitaarvirtuoos. Na de pauze begon Peleman aan de verhalen rond de elektrische periode van Dylan, over zijn idolen, The Beatles, en kwam hij in recentere wateren (Costello, Petty, Zevon)terecht. Ondertussen gaf hij een –steeds weerkerende- veeg uit de pan aan het adres van de Standaardreporter die hem een negatieve recensie had gegeven. Zo werd hij in het bewuste artikel bestempeld als een ‘vrouwenhater die zelfs Mississipi Mimi niet (er)kent als singer-songwriter’. Who the f*ck is Mississipi Mimi? Dat steeds de bekendere nummers van de artiesten werden gekozen, vormde geen belemmering van de kwaliteit ervan. Bovendien was het voor veel mensen de ideale kennismaking met het genre in het algemeen.

 

Als je anti-Axl Peleman bent, dan moet je niet naar deze voorstelling gaan kijken. Er zijn momenten dat hij omnipresent is en de voorstelling begint te lijken op een one-man show. Maar gelukkig weet hij zich wel op het juiste moment in te houden en laat hij de muziek spreken. Bovendien beschikt de groep over de nodige maturiteit en professionaliteit om de oren van de luisteraars te verwennen en hen een entertainende avond te schenken. Het was 2° wanneer ik de 50km-lange terugrit met de brommer aanvatte. En ik moet zeggen: het was elke graad waard.

 

****

 

SETLIST

Blue Yodel nr 1 (t for texas) (Jimmie Rodgers)

Keep on the sunny Side (Carter Family)

Black Betty (Leadbelly)

Cross Road Blues (Robert Johnson)

This Land is your Land (Woody Guthrie)

Jambalaya (Hank Williams)

Ring of Fire (Johnny Cash)

Man of constant Sorrow (Bob Dylan)

 

American Pie (Don Mclean)

Like a rolling Stone (Bob Dylan)

Ohio  (Crosby, Stills, Nash en Young)

The weight (The Band)

Working class Hero (John Lennon)

Won’t back down (Tom Petty & The Heartbreakers)

Werewolves of London (Warren Zevon)

Me and Julio down by the Schoolyard (Paul Simon)

Good year for the Roses (Elvis Costello)

New England (Billy Bragg)

 

If I had a Hammer (Pete Seeger)

The River (Bruce Springsteen)

17:44 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 4stars |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.