22-01-06

HISTORY OF SINGER-SONGWIRTERS_CC 't Heilaar (Beerse)_20/01/2006

Het idee: iemand vertelt aan de hand van feiten en anekdotes de geschiedenis van een muziekstroming. Dit alles wordt doorspekt met typerende songs, gespeeld door mensen met kennis en kunde. Jean Blaute deed het voor de jazz, Jan Hautekiet gaat het doen voor de soul en Axl Peleman doet het nu voor de singer-songwriters.

 

Vrijdag was het de beurt aan het CC ’t Heilaar in Beerse, ergens in the middle of nowhere tussen Turnhout en Malle. De groep betrad het podium met een slavenzang, het muzikale begin van de moderne wereld. Omringd door o.a. Guy Swinnen en Wigbert van Lierde, begon de heer Peleman ‘zijn’ geschiedenis van de singer-songwriter te vertellen. Via de blues en de folk, met een glansrol weggelegd voor de stem van Swinnen,  nam Peleman het publiek mee naar ‘zijn’ mijlpaal, Bob Dylan. ‘Er is pre-Dylan en er is post-Dylan’, was het citaat. Alvorens hij daar kwam, werd je overstelpt met zijn hilarische perikelen voor Vlaanderen Vakantieland in The Deep South, zijn adoratie voor Johnny Cash en de donkere kantjes van de toenmalige sterren. Ondertussen kreeg je een professioneel ensemble op het podium te horen met Wigbert als polyvalente gitaarvirtuoos. Na de pauze begon Peleman aan de verhalen rond de elektrische periode van Dylan, over zijn idolen, The Beatles, en kwam hij in recentere wateren (Costello, Petty, Zevon)terecht. Ondertussen gaf hij een –steeds weerkerende- veeg uit de pan aan het adres van de Standaardreporter die hem een negatieve recensie had gegeven. Zo werd hij in het bewuste artikel bestempeld als een ‘vrouwenhater die zelfs Mississipi Mimi niet (er)kent als singer-songwriter’. Who the f*ck is Mississipi Mimi? Dat steeds de bekendere nummers van de artiesten werden gekozen, vormde geen belemmering van de kwaliteit ervan. Bovendien was het voor veel mensen de ideale kennismaking met het genre in het algemeen.

 

Als je anti-Axl Peleman bent, dan moet je niet naar deze voorstelling gaan kijken. Er zijn momenten dat hij omnipresent is en de voorstelling begint te lijken op een one-man show. Maar gelukkig weet hij zich wel op het juiste moment in te houden en laat hij de muziek spreken. Bovendien beschikt de groep over de nodige maturiteit en professionaliteit om de oren van de luisteraars te verwennen en hen een entertainende avond te schenken. Het was 2° wanneer ik de 50km-lange terugrit met de brommer aanvatte. En ik moet zeggen: het was elke graad waard.

 

****

 

SETLIST

Blue Yodel nr 1 (t for texas) (Jimmie Rodgers)

Keep on the sunny Side (Carter Family)

Black Betty (Leadbelly)

Cross Road Blues (Robert Johnson)

This Land is your Land (Woody Guthrie)

Jambalaya (Hank Williams)

Ring of Fire (Johnny Cash)

Man of constant Sorrow (Bob Dylan)

 

American Pie (Don Mclean)

Like a rolling Stone (Bob Dylan)

Ohio  (Crosby, Stills, Nash en Young)

The weight (The Band)

Working class Hero (John Lennon)

Won’t back down (Tom Petty & The Heartbreakers)

Werewolves of London (Warren Zevon)

Me and Julio down by the Schoolyard (Paul Simon)

Good year for the Roses (Elvis Costello)

New England (Billy Bragg)

 

If I had a Hammer (Pete Seeger)

The River (Bruce Springsteen)

17:44 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 4stars |  Facebook |

14-01-06

MARIO PESIC_Bouckenborgh (A'pen)_13/01/2006

Jeugdcentrum Bouckenborgh organiseert al geruime tijdje het concept ‘de naakte aap’. Hierbij wordt een artiest ontdaan van al zijn franjes, brengt hij zijn inspiratiebronnen aan een luisterend publiek ten hoor en licht hij dit toe aan de hand van gestelde vragen. Voorbije vrijdag was het de beurt aan Mario Pesic, gitarist bij Camden. Tijdens de zomer had ik hem al een paar songs horen zingen in de schaduw van media-figuur Axl Peleman. En ik durf zeggen: gewoon kippenvel! Een ongepolijste diamant als het ware…Hij begon de avond met songs van Elliot Murphy, zijn idool John Hiatt en enkele blues- en countryrocksongs. Zijn voorkeur voor singer-songwriters kan men ook horen bij zijn eigen composities die begin maart voor een CD-publiek worden gegooid. Met verbazend gemak betokkelt hij afwisselend 3 gitaren en dit op een manier om vele would-be gitaristen jaloers en gefrustreerd te maken. Verbaal blijft het een minzame man die mijlenver van de grote mond van Axl P. staat. Na de pauze komen we via een rits aan vragen te weten dat hij al 28j gitaar speelt, dit 8u per dag doet en dat hij autodidact is. Tijdens dit tweede gedeelte krijgt tevens deeltijds bijstand van een bassist genaamd Tom. Mario P. kent tevens de betere muziekgeschiedenis uit zijn duimpje en hierover zeer kritisch bij zijn songkeuzes. Als lesgever kon hij het tevens niet nalaten om compagnon Tom op de vingers te tikken bij een foute basmaat. Het tweede gedeelte van de show staat meer in het teken van enerzijds vingervlugge improvisatie, wat wel kundig maar soms langdradig was, anderzijds interactieve jukebox waarbij Pesic een massa, al dan niet gevraagde, covers uit zijn snaren en keelholte toverde: van Eric Clapton, CCR, Jim Reeves, The Commodores tot flarden van Guns ’n Roses, AC/DC en The Doors. In totaal meer dan 3u muziek werd op het gewillige publiek afgevuurd. Daarvan was elke noot gewoon klasse.

****

22:13 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 4stars |  Facebook |