08-06-07

THE ROLLING STONES_Festivalweide (Werchter)_5/6/2007

Op een warme zomerdag in 1995 had ik voor de eerste maal The Rolling Stones live ondergaan. Het was de Voodoo Lounge-tour, de locatie was de festivalweide van Werchter. 9 uren wachten in de broeiende zon dit op vraag van een vriend-fan. Als ik mijn verslag van toen erbij neem, dan lees ik niets anders dan superlatieven, zowel qua show als qua muziek. Ik eindig zelfs met de quote ‘hét beste concert van 1995!’.

 

12 jaren later sta ik terug op dezelfde weide. Toen was het voorprogramma Tragically Hip, nu kreeg Van Morrison de beurt om de massa warm te maken. Dit lukte gedeeltelijk met een zakelijk afgehaspelde setlist met o.a. Bright Side of The Road, Moondance of G.L.O.R.I.A. en een paar magere bluespogingen op viool en banjo.

 

De Stones-machine dan. En die is eigenlijk gestoeld op een vast patroon:

§         Men neemt een stevige selectie uit de laatste cd, laat ons zeggen: een 5-tal nummers.

§         Men brengt een speciale uitvoering van een eigen nummer of een cover.

§         Men laat de levende zombie Keith Richards een 2-tal songs neuzelen.

§         Men trekt ten slotte de doos ‘indrukwekkende en tijdloze songs’ open.

§         Men kadert alles in een bombastisch podium met een overweldigende lightshow en speciale effecten. En niet vergeten: Mick Jagger die zijn talenknobbel boven haalt en de bindteksten produceert in de lokale taal/talen.

Dit menu is al jaren een klassieker en kon/kan menig fan en muziekliefhebber bekoren.

 

En driewerf hoera: A Bigger Bang Tour 2007 voldoet volledig aan dit recept. 40min later dan aangekondigd werd de weide wakker geschud door een -hoe raadt u het?-grote knal en een spacey movie over de Big Bang. Start Me Up was de logische opener., gevolgd door een trits nieuwe songs, die weliswaar op goedkeurend geknik konden rekenen van de meer dan 30.000 aanwezigen, maar nooit het predicaat ‘tijdloos’ zullen krijgen. Waiting for A Friend werd hier zelfs geruisloos aan toegevoegd. De geluidstechnicus kreeg tijdens deze nummers het geheel nooit volledig onder controle met piepende en krakende boxen als resultaat.

De hommage aan James Brown met I’ll Go Crazy was dan weer van een uitstekend soulblues-formaat. Tijd voor Keith –‘kijk daar, een kokosnoot!’-Richards. Het was schrijnend om te zien: zwalpend, mompelend, onverstaanbaar, stemloos en toonloos haspelde hij zijn ding af.

 

Wat er daarna gebeurde, scoorde hoog op de entertainmentschaal: de backing vocals en de blazersectie verdwenen, het drumgedeelte kwam naar voren, de groep ging bijeen staan…en een klein podium zoefde over rails naar het midden van de weide(!). Dit alles onder de tonen van It’sOnly Rock ‘n Roll (but I like it). Tijdens dit ‘intiem’ gedeelte werden de Stones terug even wat ze ooit geweest zijn: de grootste rockgroep ter wereld. It’s All Over Now, Satisfaction en Honky Tonk Women passeerden subtiel de setlist. Tijdens dit laatste nummer werd zelfs hun handelsmerk, de reusachtige rode tong, ontplooid op het hoofdpodium. Op muzikaal vlak echter verliep het samenspel tussen Keith Richards en Rod Wood rampzalig. 'You can't always get what you want', als het ware...

 

Terug op het hoofdpodium werd de eerste bisronde ingezet met het hittrio Paint It Black, Jumping Jack Flash en Brown Sugar. Het zal niemand verbazen dat als ultieme nummer voor een felrode en lange versie van Sympathy For The Devil werd gekozen.

En zoals het concert begon, eindigde het….met ‘a big bang’.

 

***

 

SETLIST

Start Me Up
Shattered
Rough Justice
Rocks Off
Heartbreaker
Some Girls
Waiting On A Friend
Can’t You Hear Me Knocki
n
Tumblin’ Dice
I’ll Go Crazy
I Wanna Hold You
Slippin’ Away

It’sOnly Rock ‘n Roll (but I like it)
It’s All Over Now
(I can’t get no) Satisfaction
Honky Tonk Women

Paint It Black
Jumping Jack Flash
Brown Sugar

Sympathy For The Devil

15:51 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 3stars, 2007 |  Facebook |

01-06-07

WOLFMOTHER_AB(Bxl)_30/5/2007

‘Wat zei je?’

‘Wat?’

‘Wat?’

Dzéjus, gewoon potdoof geworden. Je moet er wat voor overhebben om dit powertrio van Down Under te ondergaan. WOLFMOTHER was vorig jaar nog het voorprogramma van Pearl Jam in het Antwerpse Sportpaleis en moest in februari hun concert in de Vooruit afzeggen om hun Grammy van 'Best Hard Rock Performance' in ontvangst te nemen. Een uitverkochte, zwetende en headbangende AB was het resultaat. De zaal bestond uit belegen jeugd en bakvissen. Het voorprogramma 'Brant Bjork and the Bros.' plaveide de avond met beukende Kyuss-gitaren, een frontman die uit de groep Normaal was weggelopen en een bassist die door autisten als ‘heel introvert’ zou worden omschreven.

 

Toen WOLFMOTHER hun setlist opende met Dimension werd de AB-vloer plots bewegend. Dit nummer is trouwens een staalkaart van hun kunnen met riffs van – de tot vervelens toe geciteerde - Led Zeppelin, Black Sabbath, AC/DC en de toetsen van Deep Purple. Maar ook met andere recyclelaars zoals Lenny Kravitz en The White Stripes kunnen zij een kaartje leggen. De rest van de setlist bestond volledig uit hun fel bejubelende naamloze debuutcd. Zo kregen we met Pyramid een bezwerende intro, kwam bij Apple Tree zelfs een vleugje Pixies om de hoek kijken en toonde Love Train aan dat een volwaardige nieuwe single is. Frontman/gitarist Andrew Stockdale wist ondanks zijn onmondige onverstaanbaarheid, het publiek subtiel te jennen met zijn duivelsteken, zijn virtuoze solo’s en zijn collectie gitaren. Bassist/toetsenist Chris Ross stond daarentegen te worstelen en te vechten met zijn getunede orgel. Pleased to meet you (uit de OST van Spiderman 3) was het enige nieuwe nummer dat zij de zaal ingooiden. Met de StuBru-hit Woman gaven zij het startschot voor de ‘moshpit’ : de duwende en trekkende massa en de sporadische crowdsurfers gaven het nummer een bezwetend gevoel. Tot op heden weet ik nog niet of het nummer nu een lange outro had of dat ze direct een instrumentale versie van Tales hadden ingezet. Na een dik uur was het voorbij maar het publiek gilde om (en kreeg) meer, zoals de ongecompliceerde gitaarrock van Vagabond en de stuwende Joker & The Thief.

 

WOLFMOTHER is een powertrio zonder franjes. Retro en gitaarriffs in overvloed maar vooral heel eigenzinnig. Hopelijk vinden we dit ook terug op hun 2de album.

 

****

 

SETLIST

Dimension

Pyramid

Apple Tree

White unicorn

Love Train

Where eagles have been

Witchcraft

Pleased to meet you

Woman

Tales (instrumental)

Mind’s eye

 

Vagabond

Collosal

Joker & The Thief

 

20060913031831

 

23:07 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 4stars, 2007 |  Facebook |