01-06-07

WOLFMOTHER_AB(Bxl)_30/5/2007

‘Wat zei je?’

‘Wat?’

‘Wat?’

Dzéjus, gewoon potdoof geworden. Je moet er wat voor overhebben om dit powertrio van Down Under te ondergaan. WOLFMOTHER was vorig jaar nog het voorprogramma van Pearl Jam in het Antwerpse Sportpaleis en moest in februari hun concert in de Vooruit afzeggen om hun Grammy van 'Best Hard Rock Performance' in ontvangst te nemen. Een uitverkochte, zwetende en headbangende AB was het resultaat. De zaal bestond uit belegen jeugd en bakvissen. Het voorprogramma 'Brant Bjork and the Bros.' plaveide de avond met beukende Kyuss-gitaren, een frontman die uit de groep Normaal was weggelopen en een bassist die door autisten als ‘heel introvert’ zou worden omschreven.

 

Toen WOLFMOTHER hun setlist opende met Dimension werd de AB-vloer plots bewegend. Dit nummer is trouwens een staalkaart van hun kunnen met riffs van – de tot vervelens toe geciteerde - Led Zeppelin, Black Sabbath, AC/DC en de toetsen van Deep Purple. Maar ook met andere recyclelaars zoals Lenny Kravitz en The White Stripes kunnen zij een kaartje leggen. De rest van de setlist bestond volledig uit hun fel bejubelende naamloze debuutcd. Zo kregen we met Pyramid een bezwerende intro, kwam bij Apple Tree zelfs een vleugje Pixies om de hoek kijken en toonde Love Train aan dat een volwaardige nieuwe single is. Frontman/gitarist Andrew Stockdale wist ondanks zijn onmondige onverstaanbaarheid, het publiek subtiel te jennen met zijn duivelsteken, zijn virtuoze solo’s en zijn collectie gitaren. Bassist/toetsenist Chris Ross stond daarentegen te worstelen en te vechten met zijn getunede orgel. Pleased to meet you (uit de OST van Spiderman 3) was het enige nieuwe nummer dat zij de zaal ingooiden. Met de StuBru-hit Woman gaven zij het startschot voor de ‘moshpit’ : de duwende en trekkende massa en de sporadische crowdsurfers gaven het nummer een bezwetend gevoel. Tot op heden weet ik nog niet of het nummer nu een lange outro had of dat ze direct een instrumentale versie van Tales hadden ingezet. Na een dik uur was het voorbij maar het publiek gilde om (en kreeg) meer, zoals de ongecompliceerde gitaarrock van Vagabond en de stuwende Joker & The Thief.

 

WOLFMOTHER is een powertrio zonder franjes. Retro en gitaarriffs in overvloed maar vooral heel eigenzinnig. Hopelijk vinden we dit ook terug op hun 2de album.

 

****

 

SETLIST

Dimension

Pyramid

Apple Tree

White unicorn

Love Train

Where eagles have been

Witchcraft

Pleased to meet you

Woman

Tales (instrumental)

Mind’s eye

 

Vagabond

Collosal

Joker & The Thief

 

20060913031831

 

23:07 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 4stars, 2007 |  Facebook |

28-04-07

CHRIS ISAAK_AB(Bxl)_22/4/2007

Iets na 20u kwam een schuchtere man het podium opgewandeld en stelde zichzelf voor als Tom Helsen. Solo en akoestisch probeerde hij het publiek in bedwelming te houden met zijn engelenstem maar jammer genoeg hadden de aanwezigen meer oog en oor voor hun eigen ego en dat van hun concertpartner dan voor deze voortreffelijke singer-songwriter. De mentaal afwezigen hadden dus ongelijk en misten zo pareltjes als ‘Slowly’, ‘Sun In Her Eyes’ of ‘Out of Something’.

 

SETLIST

Out Of Something

Julia & I

Sun In Her Eyes

Something Great

Slowly

Hilite Hotel

Change Yourself

When Marvin Calls

 

***

 

Het was sinds 1995 geleden dat Chris Isaak nog ons Belgenlandje had aangedaan. Er is in die voorbije 12 jaren niets veranderd. Een selectie uit zijn - ondertussen uitgebreid- repertoire, een greep uit klassieke en/of obscure rock ‘n’ roll-nummers, veel humor en dubbelzinnige opmerkingen maar vooral veel speelplezier. Je kan haast niet geloven dat hij de kaap van 50j heeft overschreden en dat hij al meer dan 20j met zijn begeleidingsband Silvertone rondtoert.

Isaak is eigenlijk een totaalentertainer dat zonder nadenken ‘thanks to the people in prison for attending the show’ (tot de mensen op het balkon) uit zijn mouw kan schudden als heupwiegend een paar riffs uit zijn gitaar kan plukken. Wanneer hij zijn falsetstem bovenhaalt, is het gewoon kippenvel krijgen. Of wat te zeggen over het akoestisch intermezzo toen de groep freeweelend doorheen de rock ‘n’ roll-geschiedenis speelde. Tijdens de bis haalde hij zijn glitterend spiegelpakje nog eens boven water en nodigde hij een reeks dames op het podium uit. Na 1u45 was het liedje voorbij. Maar het mocht voor de aanwezigen nog dubbel zo lang duren.

 

SETLIST
Lonely With a Broken Heart
Let's Have a Party
Let Me Down Easy
Speak of the Devil
Somebody's Crying
Wicked Game
Go Walking Down There
One Day
I Want You to Want Me (cover/Cheap Trick)
Waiting (solo/acoustic)
Two Hearts (acoustic)
Except the New Girl (acoustic)
Graduation Day (acoustic)
Can't Do a Thing (To Stop Me) (acoustic)

Blue Days Black Nights (cover/Buddy Holly)

It Wouldn't Be the Same without You (cover/Elvis Presley)

Blues Stay Away From Me (cover/o.a. Gene Vincent)

Only The Lonely (cover/Roy Orbison)

Baby Did A Bad, Bad Thing (fade out met Don’t Be Cruel / cover_Elvis Presley)

Gone Ridin’

Blue Hotel
San Francisco Days
Honey Bee/Bonny B?
Forever Blue

Super Magic 2000?

Dancin'

I'll Go Crazy

 

*****

ChrisIsaak_22-04-07_08

00:20 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2007, 5stars |  Facebook |

17-04-07

THE FUZZTONES_JH Nijdrop (Opwijk)_13/4/2007

27 jaar Cult of Fuzz. 27 jaar Gurus of Garage Grunge. 27 jaar vetgeile muziek. Jammer genoeg is niets van dit komen bovendrijven tijdens hun optreden. En dan nog te denken dat het concert plaatsvond in het kader van hun afscheidstournee van de live-scène.

Om één of andere illustere redenen zeulen The Fuzztones op deze fin-de-carrière een blazersectie met zich mee. Blaasinstrumenten. In garagerock. Alsof men een Franse chanson zou brengen tijdens het Vlaams Nationaal Zangfeest: een beetje ongepast dus.

Opperguru Rudi Protrudi zette de set in met veel branie en weinig lawaai. De PA-man in de zaal was blijkbaar ook op zijn retour. Het duurde een tijdje voordat iedereen zijn ding vond op het drukke podium en in de setlist. De meer uptempo nummers zoals ‘I never knew’ en ‘9 Months later’ konden op bijval rekenen van het weinig opgekomen publiek. Krakers zoals ‘Bad News travels fast’ en ‘She’s wicked’ konden zelfs een poging tot beweging teweegbrengen in de in Fuzztones getooide minimassa. Maar al wat daar voor, tussen of na werd gebracht was nauwelijks het vermelden waard. Toen er zelfs geen bis meer afkon wegens een ‘second gig’ (in Petrol, Antwerpen) kreeg ik maar één ding over mijn lippen: The Fuzztones eindigen zonder Fuzz…

 

**

 

18:15 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (3) | Tags: 2007, 2stars |  Facebook |

15-02-07

A BRAND_Moevement (Lier)_10/2/2007

A Brand. Een groep met drie gitaristen; 1 bassist en een hyperkinetische drummer. Net zoals hun samenstelling kom je ook hun kunstrock niet snel tegen. Zoals ze het zelf zeggen: 70’s Pop, 80’s Beats & 90’s Rock. Hun aanstekelijke songs balanceren tussen commercieel en onbegrijpelijk, maar vervelen doet het nooit, integendeel. Zo krijgen singles Riding your Ghost en Beauty Booty de aanwezige massa al lichtjes in beweging De verrassende maar niet geslaagde cover van Block rockin' Beats was er dan weer teveel aan. Maar de kers op de taart was zeker hun afsluiter, de mega-seller Hammerhead. Je kan gewoon niet nalaten om net zoals zij, je hoofd links en rechts te bewegen. A Brand is zeker dé Belgische band die deze zomer de festivals zal onveilig maken. Maar ik vrees wel dat ze op hun hoogtepunt zitten qua groeipotentie.

 

***

 

SETLIST

Interrupt My High

Till Death

I Do As I Please

Riding Your Ghost

Rider

A Perfect Habitat For Foxes

Yeah

Tonight

Beauty Booty

You’ve Gotta Rock

Electric Electric

Block rockin’ Beats (cover Chemical Brothers)

Hammerhead

 

No other Way (cover Blur)

Talk Shit

20:03 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 3stars, 2007 |  Facebook |

THE VAN JETS_Moevement (Lier)10/02/2007

The Van Jets zijn uit hun winterslaap gekomen. Nadat ze in 2004 Humo’s Rock Rally hadden gewonnen en het jaar erna een kleine StuBru-hit hadden gescoord met ‘Ricochet’, was een tijdje stil geweest rond deze Oostendenaren. De stilte is nu duidelijk doorbroken. Als een hedendaagse hybride van The Stooges en T.Rex kronkelen ze zich doorheen hun eerste full-CD, Electric Soldiers. Buiten de garagerock van het titelnummer, zijn het ingetogen What’s going on, het kunstige Johnny Winter en het pompende Who’s The Candymaker, ideale live-songs. Voor de rest klinkt het allemaal wat chaotisch en kwaliteitloos. Maar deze groep heeft vooral groeikracht, getuige de sprong die ze hebben gemaakt tijdens de voorbije 2 jaren. En dat is nu wat veel bands niet meer hebben. 

 

**

 

SETLIST

You!

Their Glances

I don’t know why

Ricochet

What’s going on?

Our Love=Strong

How Many until Death

Johnny Winter

High Heels

Electric Soldiers

Boulevard

 

Who’s the Candymaker?

Run ‘n’ Hide

19:49 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 2stars, 2007 |  Facebook |

22-12-06

THE HUMAN LEAGUE_AB (Bxl)_21/12/2006

Retro. Het kan. Het mag. (Tiens, had ik dit al eens eerder niet geschreven?). Maar wanneer jezelf het retro-onderwerp bent, dan liggen de verwachtingen anders. The Human League had dit goed begrepen: speel gewoon quasi alles wat op de CD ‘The Very Best of The Human League’ staat en het publiek vind dit goed. En toch, en toch. Frontman/zanger Phil Oakey mag weliswaar geen lange haarbles meer hebben (laat staan haar), zijn stem staat als een paal boven water. Jammer genoeg is hij ook een paal, meer bepaald een Houten Klaas die zijn wandelgang heeft geleerd van één of andere robot. Side-kicks annex would-be zangeressen  Susanne Sulley en Joanne Catherall doen nog altijd hun weinigzeggende dingen. Catherall moet echt eens de knoop doorhakken om zich niet meer in die glitterende smalle cocktailjurken te hijsen.

 

Geflankeerd door 2 syntpodiums, een synthdrum en 2 Apple-laptops vuurden zijn de ene na de andere hit af. Het zwaartepunt van het concert lag op hun succes-CD Dare uit 1981 waaruit liefst 6 nummers kwamen en dat werd ingezet met de lange intro van Love Action als opener. Empire State Human kwam dan weer uit hun debuutCD Reproduction (1979) en toonde een ander gezicht en geluid van de groep. Handen van het publiek gingen de hoogte in bij The Lebanon, hun Killing Joke-achtige rockhit. De dames hadden hun verkleedpartijen, Oakey ook: hun modieuze kenmerk hadden ze nog steeds niet verloren.

 

Hun mega-hit Don’t You want me (‘I was workin’ as a cocktail in a waitressbar’…euh omgekeerd) werd als laatste song routineus afgehaspeld. Dit kon niet gezegd worden van hun eerste bis, tevens hun ‘first song ever written’: Being Boiled. Krachtige synthpop op haar best. Na een 75min nostalgie was het voorbij. Leuk concert maar soms dacht ik dat ik in ‘the great rock ‘n’ roll swindle’ zat.

 

***

 

SETLIST

Love Action (I Believe in)

Open your Heart

Mirror Man

Louise

Things that Dreams are made of

Heart like a Wheel

Empire State Human

Seconds

The Lebanon

One Man in my Heart

Human

All I ever wanted

Sound of the Crowd

(Keep feelin’) Fascination

Tell Me when

Don’t You want me

 

Being Boiled

Together in electric Dreams

08:52 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 3stars |  Facebook |

20-12-06

THE ANSWER_Lintfabriek (Kontich)_15/12/2006

Retro. Het kan. Het mag. Maar alleen als je dat extraatje erbij kan leveren. Laat nu dat nu net zijn wat The Answer wel heeft. Jonge snaken uit Ierland die de mosterd halen bij Led Zeppelin, Thin Lizzy, Free, etc. Samen met Wolfmother grijpen schaamteloos zij terug naar de rockende jaren ’70.

Hun debuutalbum Rise is een paar maanden oud maar in tegenstelling tot hun Australische muziekgenoten, hebben zij nog niet kunnen genieten van voldoende airplay op onze Bekende Altenatieve Radiozender. Niettegenstaande dat de Britse Pers (die weer!) het album had uit geroepen tot 'The Best British Rock Debut of the Decade' (…maar dat doen ze om de maand).

Geen optreden in de Vooruit dus, maar in het Lintfabriek, een jeugdhuis in Kontich. Het volk bestond uit enerzijds mensen die de rockende jaren ’70 hadden meegemaakt, anderzijds muziekliefhebbers die tijdens zo’n headbangsessie waren verwekt. Het voorprogramma Giants of Air had forfait gegeven: het werd dus tijd voor zanger Cormac Neeson, gitarist Paul Mahon & Co om het kleine podium te betreden.

Als een vleesgeworden Robert Plant wentelt en schreeuwt Neeson zich doorheen de playlist van hun enige CD: Under the Sky, No Questions Asked, Never Too Late, Come Follow Me, etc. Bijna alles passeerde de revue. Zijn uiterlijk, stemtimbre en bewegingen ontlokte bij een collega-kijker dat hij, Mercedes Benz nog aan toe, eigenlijk meer op Janis Joplin leek.

Met Doctor, afkomstig van een BBC-sessie, duiken ze de Blues-scène in. Dit krijgt zijn verlengstuk met Preachin’, wanneer ze hulde brengen aan de Mississipi-blues-musici. Mahon is een begenadigd gitarist die elke snaar tot het uiterste bespeeld en hoofden laat bewegen. Een dik uur en een bis later was het voorbij. Potdoof maar voldaan keerden de toeschouwers naar huis.

 

***

 

Beluister ‘Rise’ hier:

 

Under The Sky
Never Too Late
Come Follow Me
Be What You Want
Memphis Water
No Questions Asked
Into The Gutter
Sometimes Your Love
Leavin' Today
Preachin'
Always 
 

23:31 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 3stars, 2006 |  Facebook |