18-11-06

THE SPECIALS_Hof ter Lo (Apen)_17/11/2006

835878919_m

Een last minute concert, da’s voor mij iets tegennatuurlijk. Maar voor THE SPECIALS, ooit grondleggers van de 2ToneSka eind jaren ’70, maakte ik graag een uitzondering. Hoewel de groep op dit moment slechts bestaat uit mede-oprichter Neville Staple en muzikanten van Bad Manners.

De zaal zat maar halfvol maar dat kon de pret niet drukken: een mengelmoes van punks, rude boys & girls en mods ging zich te buiten aan bier, joints en oude Jamaicaanse sixties-ska & rocksteady, dat een DJ aan de bar speelde.

 

Het was een pak na 23u toen de hoofdbrok op het podium kwam: de groep gestoken in zwarte maat maatpakken, Staple in een sjofel hemdje en dito hoed. De set begon loom maar toen Monkey Man in het publiek werd gegooid, sprongen de eerste skankers op de podium. Staple liet direct blijken dat hij dit niet apprecieerde en melde de aanwezigen dat hij ziek was. Dit gaf wel een domper op zijn stemgeluid dat op niets trok. Maar als een volleerd professional bleef hij lachen en het publiek meesleuren. Dit laatste was niet meer nodig wanneer het commerciële blik van de Specials-catalogus werd opengetrokken: A message to You (Rudy), Too much Too Young en een uitgesponnen en flink meegebrulde Gangsters. De aanwezigen werden knettergek en begonnen als waanzinnigen te moonstompen. Bezwete lichamen en pijnlijke voeten waren het gevolg. Het onbekende en/of minder bekende werk gaf een rustpunt in het geheel maar de set piekte nog een tweede maal met Rat Race, Nite Club en wederom een lange Ghost Town.

In de bis speelde de groep zelfs nog The Lunatics (Have Taken Over The Asylum) uit de Fun Boy Three periode. Na een dik uurtje was het voorbij, al het gejoel en gefluit van de aanwezigen ten spijt.

 

***

 

 

14:09 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 3stars |  Facebook |

12-11-06

KAISER CHIEFS_Hof Ter Lo (A'pen)_10/11/2006

De blijde intocht van de Kaiser Chiefs in de Metropool is niet onopgemerkt voorbij gegaan: een uitverkochte zaal, een trits nieuwe songs en veel oh-oh’s en na-na’s. Voorprogramma The Pigeon Detectives kon mij, ondanks een energierijke zanger en dito riffs, niet bekoren. Het 13-in-een-dozijn-gevoel dreef gewoon boven en bleef niet kleven.

 

Wanneer de Chiefs even na negen op het podium verschenen, liet het publiek flink van zich horen. Een publiek dat trouwens uitblonk in leeftijdsverschillen: van 16 tot 46j als het ware. De single Everyday I love you less and less gaf de eerste gillende massa. Iets wat niet kon worden gezegd bij de nieuwe nummers. Hoewel zanger Ricky Wilson de aanwezigen steeds om hun opinie vroeg, zat de swung er nog niet in. De nieuwe songs zijn meer rechttoe-rechtaan, geen (hoe raadt u het?) na-na-na, la-la-la of oh-oh-oh’s meer. Het poppy is er af maar gelukkig bleef de gitaarsound overeind: fuzzy, met een stevige knipoog naar 60’s psychedelisch garage-rock en Britpop.

 

De Kaiser Chiefs raakten op kruissnelheid en hun fans volgenden hen hierin. Met een stevige greep uit het betere werk van hun debuutcd (Modern Way, Na Na Na,…) palmden ze de avond in met Wilson als een volleerd volksmenner: handjes op, handjes neer, handjes op,…, en bij I predict a riot een leap of faith in het publiek.

 

Plots was het over, het publiek wou dringend meer en kreeg de bis met een lang uitgesponnen Oh my God. De set klokte af op bijna 60min. Normaal is dit te kort maar met de wetenschap dat de Chiefs maar 1 CD op de markt hebben en er een onbekende andere nog achter de hand houden, is dit net genoeg om het kaf van het koren te scheiden.

 

***

kaiser_390

 

 

SETLIST

Angry Mob

Everyday I Love You Less And Less

Born To Be A Dancer

Heat Dies Down

Ruby

Modern Way

Everything Is Average Nowadays

Na Na Na Na Naa

Caroline, Yes

I Predict A Riot

Retirement

 

Highroyds

Oh My God

01:00 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 2006, 3stars |  Facebook |

01-11-06

RICHARD ASHCROFT_Hallen van Schaarbeek_31/10/2006

In een leuke locatie als setting werd het voorprogramma verzorgd door Chris Stills. Voor de sixties-fans, zoon van Stephen Stills. Misschien daarom was de invloed van Neil Young niet ver te zoeken. Wanneer deze half-Amerikaan, half-Fransman zijn ding had gedaan, betrad na 45 min. vingerdraaien Richard Ashcroft het podium.

 

De voormalige frontman van The Verve opende, in zijn typisch sjamaanse stijl, de setlist met Keys to the World, afkomstig van zijn laatste gelijknamige CD. Met Sonnet greep hij echter direct terug naar zijn muzikale verleden en het publiek beleefde een eerste aha erlenbnis. Net op het moment dat er een concert in de maak was met alleen perfecte songs, zakte het kaartenhuisje wat ineen met een inspiratieloze Sweet Brother Malcolm en een psychedelisch, chaotisch eindigende New York. De kwaliteitsveer was even gebroken, ondanks een intieme Words just get in the Way. De verplicht afgehaspelde Bitter Sweet Symphony, normaal de allerlaatste song uit zijn klassieke setlist, kon hier niets aan veranderen. Het makke publiek, voornamelijk bestaande uit 30- en 40-ers die blijkbaar juist een lounge-restaurant hadden bezocht, probeerde schoorvoetend een bis uit de branding te slepen.

 

Na lang wachten, kwam Ashcroft alleen op het podium gewandeld, omzoomde een akoestische gitaar en blaasde alle potentiële kritiek weg. Met zijn krachtige, halfrauwe stem en pure, eenvoudige begeleiding kreeg The Drugs don’t work meteen het status als all time favourite 'tegelwieger'. Na een overbodige vocals & beatboxversie van Lonely Soul herpakte onze Richard zich direct met de uitsmijters Lucky Man en Break the Night with Colour: het publiek begon eindelijk, maar veel te laat, wat te leven.

 

De set, die voornamelijk was opgebouwd rond zijn derde solo-CD, duurde (zonder pauzes) liefst 105 min! En dan wetende dat hij enkele pareltjes, zoals Buy it in Bottles of Space & Time (dat hij wel had gespeeld in Duitsland), nog achter de hand heeft gehouden. Deze Mancunian heeft met dit concert duidelijk bewezen dat hij zowel een uitstekende singer-songwriter als preformer is.

 

*** slide11

SETLIST

Keys to the World
Sonnet
Music is Power

Cry til the Morning
Why not nothing?

Science of Silence

Sweet Brother Malcolm

New York

She's so hot

Words just get in the Way

Bitter sweet Symphony

 

A Song for the Lovers (akoestisch)

The Drugs don’t work (akoestisch)

Check the Meaning (akoestisch)

Lonely soul (beatbox)

Lucky Man
Break the Night with Colour

15:47 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 3stars |  Facebook |

15-09-06

JOHNNY CASH - A TRIBUTE_Het Oude Badhuis (A'pen)_12/9/2006

Een foto van Johnny Cash, uit de periode van American Recordings, siert eenzaam het podium. Met een indringende blik bekijkt hij het publiek: 400 mensen, een uitverkochte zaal. Het is vandaag juist 3 jaar geleden dat The Man In Black is overleden. Als eerbetoon kruipen een aantal Vlaamse artiesten, volledig in het zwart gekleed, het podium op: Jan Hautekiet (keyboards), Ron Reuman (drums), Bart Buls (basgitaar), Axl Peleman (baritongitaar) en Wigbert Van Lierde (gitaar) vormen samen The Johnny Cash Tribute Band. Dit optreden zou hun laatste zijn in een korte concertreeks.

Met een instrumentale versie van I walk the Line werd de set ingezet. Vervolgens traden verscheidene gastzanger(e)s(sen) in de spotlicht: Willy Willy, Raf Walschaerts, Patrick Riguelle, Els Van den Bergh, Kathleen Vandenhoudt en Guy Swinnen.

Willy ‘Ik ben geen tweelingbroer van Keith Richards!’ Willy scoorde terug beter op mijn waarderingsschaal met een gesmaakte I got Stripes. Raf Walschaerts was qua stemgeluid de minste (zelfs onze Willy was iets beter), maar zijn originele cover van A Boy named Sue had stevige KommilFoo-gehalte (…en dat is altijd goed). De special guest was een 15-jarige Gentenaar, Rianto Del Rue, die met zijn verbazend lage stem en de nonchalante flair, gospel de zaal instuurde. Wigbert speelde I got Rythem op zijn Ry Coorder’s en Partick Riguelle zorgde voor een rustpunt. Dit laatste was wel nodig want daarna brak het concert helemaal open: de krachtige, rauwe stem van Kathleen Vandenhoudt dompelde de zaal onder in een woelige muzikale storm. Wat een stem! Het werd op den duur zelfs zo heet in de zaal dat de akoestische gitaren constant ontstemden.

Na de pauze werd de songkeuze qua kracht stilletjes terug opgebouwd tot het 2e hoogtepunt: de countrystem van Guy Swinnen sloeg weer iedereen met verbazing en zelfs het gitaarspel van Willy Kwadraat werd zeer gesmaakt door de aanwezigen. Niet alleen de eigen songs van Cash stonden centraal maar ook de covers die hij zong zoals In my Life (The Beatles) en Solitary Man (Neil Diamond). Deze laatste kreeg zelfs een Pink Floyd-achtige interpretatie mee. De set werd afgesloten met Jackson, een duet met Raf en Kathleen. Na een staande ovatie kregen de aanwezigen nog een dessert om U tegen te zeggen: Ring of Fire en Big River.

Kortom, een muzikale topavond met het nodige professionalisme en eerbetoon aan den Johnny.

 

****

SETLIST

I walk the Line (instr.)

Give my Love to Rose (Axl)

I got Stripes (Willy)

There ain't no good chaingang (Willy)

Highway Patrolman (Raf)

Mijn naam is Marianne (Raf)

I’m going over Jordan (Rianto)

I get Rythem (Wigbert)

Delia’s gone (Patrick)

Streets of Laredo (Patrick)

Rusty Cage (Kathleen)

Cry, cry, cry (Kathleen)

13 (Kathleen)

 

The Beast in Me (Patrick)

Hurt (Patrick)

I still miss someone (Patrick, Els)

This Thing called Love (Guy)

Orange Blossom special (Guy)

Cocaine Blues (Guy, Willy)

Folsom Prison Blues (Willy)

In my Life (Axl)

I walk the Line (Wigbert)

Solitary Man (Raf)

Jackson (Raf, Kathleen)

 

Ring of Fire (Patrick)

Big River (Patrick, Guy, Raf)

 

Oh Come, Angel Band(iedereen)

 

19:32 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 4stars |  Facebook |

28-08-06

MORRISSEY_AB (Bxl)_27/8/2006

Met op de achtergrond een levensgrote foto van Oscar Wilde kwam onze Handsome Devil in een zwart maatpak en met sigaar het podium opgewandeld. Samen met zijn 5 koppige band, netjes gestoken in zwart hemd, witte broek en dito das, maakten zij een buiging voor het publiek. Aangezien ik juist was gearriveerd, kreeg ik het beklemde gevoel dat het concert al voorbij was. Maar niets was minder waar: MORRISSEY was blij dat hij kon optreden in ‘the city of sprouts’ en begon de set met In The Future When All’s Well, zijn laatste single. Bij Panic gingen de eerste handen en armen de lucht in. Ook andere Smiths-pareltjes zoals How soon is Now? en Girlfriend in a Coma kregen dezelfde reactie. Misschien was de gemiddelde leeftijd van de aanwezigen toch te zoeken boven de 35? Recentere singles, zoals You have killed Me en First Of The Gang To Die, waren ook goed voor wat beweging in de massa.  

 

Mozzer liet de voetbalkreten ‘Morrissey, Morrissey, Morrissey’ over zich heengaan; veranderde 3 maal van hemd waarvan er 2 in het publiek belanden (en hijzelf in ontbloot torso stond); legde het concert stil op zoek naar een losgelopen spin en bedankte de crew, zichzelf, de band en het publiek ('To us you're a work of art'). Maar na 75 min (incl. bis) was het al voorbij: geen extraatjes of special requests op dit laatste concert van de tour, geen klassieke singles uit zijn bijna-20 jarige solo-carrière.

 

Buiten dit minpunt scoorden de geregelde interventies van blaasinstrumenten en de ‘trage’ songs zoals ‘Life is a Pigsty’ of ‘Let me Kiss You’ (een beetje uptempo staat Mozzer namelijk beter) niet goed op mijn waarderingsschaal. Voor de rest was dit een goed en leuk concert waarbij icoon Morrissey nog steeds aantoonde waarom hij (en alleen hij) de Oscar Wilde van de rockmuziek is.

 

***

 
SETLIST

In The Future When All's Well

Panic

Irish Blood, English Heart

Don't Make Fun Of Daddy's Voice

I Just Want To See The Boy Happy

Life Is A Pigsty

How Soon Is Now?

The Youngest Was The Most Loved

To Me You Are A Work Of Art

Girlfriend In A Coma

Let Me Kiss You

At Last I Am Born

You Have Killed Me

First Of The Gang To Die

I Will See You In Far-off Places

 

Stop Me If You Think You've Heard This One Before

Now My Heart Is Full

 

 

slide1

23:39 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (3) | Tags: 2006, 3stars |  Facebook |

07-08-06

BAUHAUS_Lokerse Feesten_9/8/2006

Strategisch geplaatste belichting en een noodzakelijk rookscherm begeleide BAUHAUS het podium op. Als een aristocratische vampier staarde zanger Peter Murphy naar het publiek. Dat kon niet gezegd worden van gitarist Daniel Ash die blijkbaar uit een travestietenshow was gaan lopen. Al direct vanaf het begin ging het concert technisch in euh rook op. Eerst was Murphy’s doodgraverstem zoek. Nadat dat was teruggevonden, begaf de gitaar van Ash juist voor She’s in Parties. De song bleef evenwel staan als een huis.

De nieuwe song Adrenaline was stevig maar dit gevoel werd teniet gedaan door de tweede technische PA-crash. Murphy was duidelijk:  "It seems we have lost the power on stage...so if it comes back...we'll back again...if not...goodbye!". En weg waren ze. En dit na 40”! Na 5” geroep en getier van het publiek zette de groep deze pauze recht met een snijdende Dark Entries. Het concert kwam terug op dreef…maar niet voor lang.

De bisronde werd ingeluid met een “We'll play 2 songs we said we'd never play again to make it up to you”. Zeg nu zelf: Ziggy Stardust als afsluiter, dat kan tellen.

Hoewel ik gehypnotiseerd was door hun performance en hun muziek, deden de technische mankementen dit gevoel de das om. Een uurtje spelen als headliner is echt weinig. Bovendien moest ik nu Bela Lugosi’s Dead missen.

Damn you PA-guys!

 

*** 

 

SETLIST

 

Double Dare
In The Flat Field
Fear of Fear
She's In Parties
Adrenaline

Silent Hedges
Passion of Lovers

Stigmata Martyr
Dark Entries

Transmission/St.-Vitus Dance

 

Telegram Sam

Ziggy Stardust

15:28 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, festival, 3stars |  Facebook |

THE CRAMPS_Lokerse Feesten_9/8/2006

Een nauwsluitende lederen broek, zwart hemd met hoge kraag, een zonnebril met oversizede glazen en haar gedrenkt in witte kleurspoeling: de intrede van zanger Lux Interior ging niet onopgemerkt voorbij. Je zou haast vergeten dat de man dit jaar 60 kaarsjes uitblaast, zeker wanneer hij Mad Daddy inzette. Vrouwlief annex gitariste Poison Ivy blijft de meest onverstoorbare vixen van het rockpodium. Met de eeuwige coole blik en kauwende wangen twangde zij erop los. Dat de groep bijna 30 jaar bestaansrecht heeft, kan men afleiden uit de setlist: van The Way I Walk (van hun debuutCD ‘Gravest Hits’) tot Papa Satan Sang Louie (van hun laatste CD ‘Friends from Dope Island), alles passeerde de revue. Over revue gesproken: als er één performer op deze aardbol rondloopt die aan overacting doet, dan wint Mr. Interior met een straatlengte voorsprong: 3 verwoeste microfoonstatieven, 4 halfuitgedronken – en/of kapotgeslagen flessen wijn en vernieling van eigen kledij. Dit laatste ging niet onopgemerkt voorbij, want na het in flarden snijden van de broek in de buurt van zijn liesstreek, kwam zijn Little Man Tate te pas en te onpas piepen. Een optreden van THE CRAMPS kan men moeilijk vernieuwend (*) noemen maar je blijft wel fascinerend kijken.

 

***

 

SETLIST

 

Mad Daddy

Rock On The Moon

The Way I Walk

Hanky Panky

Heartbreak Hotel

Bop Pills

Papa Satan Sang Louie

Big Black Witchcraft

It Thing Hard-On

Primitive

Caveman

Let's Get Fucked Up

Dames, Booze,Chains And Boots

TV Set

Psychotic Reaction

Wrong Way Ticket

Tear it Up

15:27 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 3stars, festival |  Facebook |