07-08-06

WITHIN TEMPTATION_Suikerrock (Tienen)_28/7/2006

De nacht was al gevallen toen de eerste noten van Deceiver of Fools de weide euh het marktplein werden ingegooid. Frontvrouw Sharon den Adel had voor de gelegenheid haar baljurk achterwege gelaten en zich in een wit korset gestoken. Voor de aanwezige fans brak het walhalla aan. Met een mooi decor van zwarte doeken en fluo-blauwe tribaltekens, werd Stand my Ground en Memories letterlijk afgevuurd op het publiek. Even leek het wel of een bende pyromanen zich een weg richting podium hadden gebaand. Bij Angels ging het even technisch fout maar de glimlach van Sharon maakte veel goed. Running up that Hill lijkt wel op haar stem geschreven, zou Kate Bush zeggen.

Als je kritisch het optreden bekijkt merk je altijd dezelfde dingen op: de Medusa-dans van Sharon, de zwaaiende arm richting publiek, de stoere poses van de gitaristen. WITHIN TEMPTATION is gothic-rock zonder eigenlijk gothic noch rock te zijn…maar het mist zijn doel niet: de pseudo-headbangende massa blijft gefascineerd naar de show kijken. De bis eindigt met het doorbraaknummer Ice Queen. Waar dit succes gaat eindigen, zal de toekomst uitwijzen.

 

***

 

SETLIST

Deceiver of Fools

Stand My Ground

Jillian (I'd Give My Heart)

Memories

Forsaken

Angels

Running up that Hill

The Promise

Mother Earth

 

See Who I Am

Ice Queen

15:26 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 2006, 3stars, festival |  Facebook |

ZORNIK_Suikerrock (Tienen)_28/7/2006

Toen ik vorig jaar ZORNIK zag op Werchter smaakte dit naar meer. Hoewel hun laatste semi-akoestische CD Alien Sweetheart mij niet overtuigde, had ik toch zin om de groep nog eens een keertje live te zien.

De lucht was zwanger van regen en koude lucht toen Koen Buyse en zijn kornuiten het podium betraden. Voor de festivalreeks hadden ze er zelfs een extra gitarist bijgesleurd. Vanaf de eerste noot van It's so unreal had Koentje de juiste sfeer al te pakken. Krachtige gitaarsnokken, een beukende bas op volumeknop 11 (djee, mijn hart sloeg telkens over…) en een euh drummende drum. Heel de rits singles/hits werd op het publiek losgelaten en goed verteerd. Mijn personal favorite blijft Instru 7 turns 15, een instrumentaaltje van hun eerste CD. Loeihard en vettig.

De lightshow glinsterde, de videowall flikkerde en zelf een oerknal was van de partij: Koen liep door de middengang en zag dat het goed was. Wij zagen een groep die duidelijk de landsgrenzen ontgroeid is. Met Goodbye deed Zornik de massa uitgeleide.

Hoewel hun optreden niet dezelfde kick gaf als dat van Werchter, zou ik haast durven zeggen: ‘Hasta la vista!’.

 

***

 

 

SETLIST (???)

It's so unreal

Monday Afternoon

Believe in me

Instru 7 turns 15

Get Whatever you Want

Sad She Said

Things Are Changing

Destination Zero

All of This

Dreams Don’t Come True

Love Affair

Hey girl

 

You move me

Scared of yourself

Goodbye

15:25 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 3stars, festival |  Facebook |

ECHO & THE BUNNYMEN_Suikerrock (Tienen)_28/7/2006

Toen ik in december ’05 het uitgestelde concert van ECHO & THE BUNNYMEN in Hof Ter Lo misliep, trok ik de haren uit mijn hoofd omdat ik voor de eerste datum al wel een ticket had. Bij de negatieve kritieken op dit optreden, groeiden ze weer snel aan. Alles draaide (en heeft steeds gedraaid), rond de gemoeds- en geestestoestand van opperhoofd Ian McCulloch…en die was in Antwerpen- blijkbaar- niet goed. Suikerrock gaf hen en me echter een 2de kans.

Het weer was bewolkt, fris en nat toen de Echo-heren het podium betraden. Het concert startte sterk en gedurfd met een reeks singles zoals Lips Like Sugar, Stormy Weather, Seven Seas en Bring on the Dancing Horses. Daarna kabbelde de setlist voort met een songkeuze uit het verre verleden, wat bij een non-die hard enige euh?-gevoel gaf. Bovendien werd er nauwelijks geput uit hun laatste CD ‘Siberia’ dat wel een live-luisterbeurt verdiende.

McCulloch zijn stem was heel sterk. Het was ooit anders: ik herinner mij een chaotisch solo-optreden op het ter ziele gegane Live Aid Puurs. Hij blijft wel op Liverpooldiaanse wijze brabbelen tussen de songs door en dit op een manier dat je haast ging denken dat de Oasis Bros. dictielessen hadden gevolgd. Gitarist van het eerste uur Will Sergant blijft tevens op een onnavolgbare wijze klanken toveren uit zijn snaarinstrument. Een kunst, zeker wanneer je weet dat de man door zijn lange haarbles geen steek kan zien. En zoals steeds was er compleet geen interactie tussen de groepsleden én met het publiek. Soms zit je te denken waarvoor ze het nog doen. Juist op het moment dat je dit aan het denken was, kondigde McCulluch ‘the best song ever’ aan: The Killing Moon. Een klein rilling ging door mijn ruggestraat. Ver zat hij daar niet naast, maar de begeestering over dit nummer is wel weg.

Toen de Bunnies ten slotte samples van o.a. Roadhouse Blues tussen de setlist mangelde, ging mijn linkerwenkbrauw de hoogte in. Misschien lag het hieraan, misschien aan het weer, misschien aan mijzelf maar een onvergetelijk optreden was het niet.  Buiten een portie nostalgie had ik dus niets gemist in Antwerpen. Jammer…

 

**

 

SETLIST (o.a.)

Lips Like Sugar

Stormy Weather

Seven Seas

Bring on the Dancing Horses

Nothing Lasts Forever

Back of Love

Rescue

Never Stop

The Killing Moon

Villiers Terrace / Roadhouse Blues (en andere samples)

The Cutter

15:25 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 2006, 2stars, festival |  Facebook |

THE BLASTERS_Rhythem 'n Blues Festival (A'pen)_23/7/2006

Al meer dan 25 jaar maken deze jongens deel uit van het Amerikaanse onderbewustzijn. Hun rootsrock evolueerde van coverwerk naar een eigen sound, dat op haar beurt inspiratie vormde voor vele andere rockbluesminders (o.a. John (Cougar) Mellencamp). Ook hier was een split aan de orde: broeders Dave en Phil Alvin konden elkaar nietmeer luchten en gingen een eigen weg. En ook hier zijn in de voorbije jaren reünieconcerten geweest.

De versie die deze keer op het podium stond was zonder songschijver/gitarist Dave Alvin. Het concert zelf was stevig, snel, rockend en beukend. Klassiekers zoals ‘Marie, Marie’, ‘American Music’ en ‘Dark Night’ passeerden de revue. Zanger Phil Alvin trok zijn karakteristieke grimassen en leadgitarist Keith Wyatt jengelde erop los. Dit was een bluesoptreden zoals er nog veel mogen komen. Chapeau mannen!

 

 

****

15:23 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 4stars, festival |  Facebook |

26-07-06

THE ELECTRIC KINGS_ Rhythem 'n' Blues Festival (A'pen)_23/7/2006

Er was een tijd dat The Electric Kings vriend en vijand met verstomming slaagden met hun hoogstaande Chicago-, swing-& jumpblues, en dit allemaal uit een nietig klein landje in the middle of nowhere. Ze mochten ooit het podium delen met BB King en traden zowat everywhere in datzelfde tiny landje op. Zo ook in een nietig klein zaaltje achter mijn deur. Het verdampte zweet liep als vocht van de muren. De beat zat strak, de hoofden van de aanwezigen knikten goedkeurend. De vibes in zo’n kleine rokerige keet zijn toch met niets te vergelijken.

Maar zoals steeds, mooie liedjes duren niet lang. De groep splitte, zanger/mondharmonicaman Big Dave ging solo, rythemgitarist Marc T. werd producer en richtte zijn eigen groepje Tee op. Ook de anderen betraden sporadisch het podium (o.a. Last Call). Tot vorig jaar: een succesvol reünieconcert op het Bluesfestival van Peer met dito live-cd. En nu…wie zal het zeggen?

 

 

Voordat het concert begon werden ze gelauwerd als ‘beste Antwerpse Bluesband ooit’. Een politieke stunt van organisator Kid Van Thienen en burgmeester Janssens, allebei sossen. Maar wel goed bedoeld en alleszins terecht! Het concert daarentegen deed hun reputatie geen eer aan. Sloom, langdradig, inspiratieloos. Last van de warmte? Een paar stevige oprispingen konden het tij niet keren. Ze krijgen van mij nog een kans maar dit concert was niet ‘formitastisch!’ te noemen.

 

**

17:18 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 2stars, festival |  Facebook |

22-04-06

ROCKRALLY@EDEGEM - finale_15/4/2006

Een week na datum een concertbespreking doen, getuigt niet van een goed engagement. Het biedt wel een andere perceptie op de feiten en geeft een mogelijk tot nuanceren.

Zo kan er gezegd worden dat alle finalisten beter hebben gespeeld dan in de finale…wat niet wil zeggen dat ze goed spelen. Au contraire…Er was al meer interactie met het publiek, soms gemeend, soms geforceerd.

 

De minpunten werden nog eens dunnetjes overgedaan: de ondermaatse solozang en muzikale onkunde van FLOOI, de eentonige songs van NILFISQ, de talentloze euh zanger van IN PROGRESS, de steeds wisselende line-up van KOALA (ditmaal zonder power) en de geeuwgevoelige performance van MENSCHEN IM HOTEL. Het was dan ook niet verwonderlijk dat uiteindelijk de ambiance en de verscheidenheid won en dit in de vorm van THE 7 LAWS OF WOO.

17:17 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 2006, rockrally |  Facebook |

02-04-06

ROCKRALLY@EDEGEM - 3e preselectie_1/4/2006

‘Meer van dat!’…en we begonnen aan de 3e preselectie. Als opener  een MENSCHEN IM HOTEL , een kleinkunstgroep met ballen. Origineel dat wel maar voor ondergetekende slaapverwekkend. Dit laatste kon niet gezegd worden van een Klein-Brabants (of wat dit nu weer met kleine letters én aan elkaar?) groepje, A NICE VIEW OVER TRINIDAD, die een wall of sound optrokken. Nog even werken aan die asociale podiumopstelling en er ontstaat magie. Het hierna volgende THE NAME OF HECTOR, een ambiance-groepje speelde met een portie swingblues, een snuifje jazzfunk en 2 covers, zichzelf buiten de competitie. Volgens het reglement is er namelijk 1 cover maximaal toegelaten. Jongens, lezen die handel voordat je op een podium kruipt! Wie er eigenlijk niet hoefde op te kruipen waren FLOOI , 3 dames wiens klungelende geluidstechnieker en onverschillig publiek, hun inspiratieloos optreden extreem moeilijk maakte. In harmonie ok, maar solo en muzikaal een dikke buis. Ten slotte betrad GOO DARLING, een PJ Harvey van eigen bodem, het podium. Stevig, rauw, vettig en reeds te bezichtigen op de finales van Latent Talent en Humo’s Rock Rally. We zijn dus niet alleen om dit te ontdekken. Soit, het publiek koos overweldigend voor de gediskwalificeerden, zodanig dat de dames onbegrijpelijk doorstoten naar de finale. De jury vond de kleinkunstboys de ideale nr. 1.

Volgende afspraak: de finale op 15/4. Kom dat kijken, kom dat horen!!!

23:58 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, rockrally |  Facebook |