21-03-06

ROCKRALLY@EDEGEM - 2e preselectie_18/3/2006

Voor de 2e maal lonkte succes naar potentiële musici. Terwijl de grote massa duidelijk nog iets anders aan het doen was, kregen de vroege vogels een ‘wauw’-gevoel voorgeschoteld: een klein dametje met een grote stem werd begeleid door degelijke kwalitatieve muzikanten die wel pap hadden gegeten van funky Balkan-stuff. M.a.w. THE SEVEN LAWS OF WOO. Aan sommige stemmen moet nog duidelijk geschaafd worden, voor anderen is dit niet nodig wegens het ontbreken ervan. Bovendien moet bij IN PROGRESS hier nog muzikaal veel gerepeteerd worden. Een Pearl Jam-voice-a-like zijn, het is niet iedereen gegund. Zeker wanneer je dit brengt met de nodige bezieling. Jammer genoeg zakt heel het kaartenhuisje ineen wanneer het tempo wordt vertraagd en wanneer de (Radiohead)cover boven water wordt gehaald. SOMA, dit was Heiligschennis! Rock ‘n’ Roll is Dead!?’…of toch niet? Alleszins, ondanks de moedige pogingen van de frontman, is het beter dat THE SIMPLIFIERS teruggekeren naar het covercircuit. Instrumentale experimentele jazz: voor de ene aanleiding om in opperste extase te luisteren, voor de andere het moment om te vechten tegen de slaap. Wat niet wegneemt dat VACUUM CHILD professionele kwaliteit was. De jury koos voor het ‘wauw’-gevoel, het publiekskeuze viel op de kwelende zanger…wat niet moeilijk was, gelet op het feit dat de regionale jeugdmaffia op elkaar(s groepjes) stemt. Soit! Two down, one to go!

22:52 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, rockrally |  Facebook |

ROCKRALLY@EDEGEM - 1e preselectie_4/3/2006

Yes! De RockRally is weer op gang geschoten. En dan bedoel ik niet de HUMO-versie maar the one & only RockRally@Edegem. Vorig jaar kreeg ik, vanwege negatieve kritieken,  de wind van voren vanwege een misnoegd deelnemend lid, dit jaar hou ik wijselijk mijn mond. Als je al geen cartoon mag maken over iemand die al 14 eeuwen dood is, wat dan te denken van een persoonlijke visie over beginnende rockgroepjes.

Wat me echter niet zal weerhouden om een ‘algemeen’ idee te geven van de voorbije selectie-avond. Zo was er de pijnlijke constante dat de muzikanten niet of nauwelijks kunnen communiceren met het publiek. Dan bedoel ik niet dat ze spontaan moeten veranderen in een standup comedians, maar enige vorm van spraakkunst was hier toch op zijn plaats geweest.

 

De groepen kon men onderverdelen in zij die ‘origineel’ zijn en zij die ‘spelen wat ze horen’. Origineel was bvb. ALUGHANA, een mengvorm van Celtic folk met Sepultura, of de publiekswinnaar KOALA, een soort kosmische rap met talentloze gastzangeressen. Anderzijds zie je dan muzikanten copycat spelen: zo hadden we LUDO, een ‘goedkopere’ versie van De Mens (volgens hen bedoelend op het financiële aspect, volgens mij op de kwaliteit) en DARWIN, een Vlaamse Pearl Jam, inclusief stemtimbre en gitaarriffs. Alleszins NILFISQ, een pittige jazz-funk fusion band, heeft de hoofdvogel afgeschoten en mag van de jury naar de finale. Alleen moeten zij leren niet als individuen op het podium te staan maar als een groep.

00:18 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, rockrally |  Facebook |

22-01-06

HISTORY OF SINGER-SONGWIRTERS_CC 't Heilaar (Beerse)_20/01/2006

Het idee: iemand vertelt aan de hand van feiten en anekdotes de geschiedenis van een muziekstroming. Dit alles wordt doorspekt met typerende songs, gespeeld door mensen met kennis en kunde. Jean Blaute deed het voor de jazz, Jan Hautekiet gaat het doen voor de soul en Axl Peleman doet het nu voor de singer-songwriters.

 

Vrijdag was het de beurt aan het CC ’t Heilaar in Beerse, ergens in the middle of nowhere tussen Turnhout en Malle. De groep betrad het podium met een slavenzang, het muzikale begin van de moderne wereld. Omringd door o.a. Guy Swinnen en Wigbert van Lierde, begon de heer Peleman ‘zijn’ geschiedenis van de singer-songwriter te vertellen. Via de blues en de folk, met een glansrol weggelegd voor de stem van Swinnen,  nam Peleman het publiek mee naar ‘zijn’ mijlpaal, Bob Dylan. ‘Er is pre-Dylan en er is post-Dylan’, was het citaat. Alvorens hij daar kwam, werd je overstelpt met zijn hilarische perikelen voor Vlaanderen Vakantieland in The Deep South, zijn adoratie voor Johnny Cash en de donkere kantjes van de toenmalige sterren. Ondertussen kreeg je een professioneel ensemble op het podium te horen met Wigbert als polyvalente gitaarvirtuoos. Na de pauze begon Peleman aan de verhalen rond de elektrische periode van Dylan, over zijn idolen, The Beatles, en kwam hij in recentere wateren (Costello, Petty, Zevon)terecht. Ondertussen gaf hij een –steeds weerkerende- veeg uit de pan aan het adres van de Standaardreporter die hem een negatieve recensie had gegeven. Zo werd hij in het bewuste artikel bestempeld als een ‘vrouwenhater die zelfs Mississipi Mimi niet (er)kent als singer-songwriter’. Who the f*ck is Mississipi Mimi? Dat steeds de bekendere nummers van de artiesten werden gekozen, vormde geen belemmering van de kwaliteit ervan. Bovendien was het voor veel mensen de ideale kennismaking met het genre in het algemeen.

 

Als je anti-Axl Peleman bent, dan moet je niet naar deze voorstelling gaan kijken. Er zijn momenten dat hij omnipresent is en de voorstelling begint te lijken op een one-man show. Maar gelukkig weet hij zich wel op het juiste moment in te houden en laat hij de muziek spreken. Bovendien beschikt de groep over de nodige maturiteit en professionaliteit om de oren van de luisteraars te verwennen en hen een entertainende avond te schenken. Het was 2° wanneer ik de 50km-lange terugrit met de brommer aanvatte. En ik moet zeggen: het was elke graad waard.

 

****

 

SETLIST

Blue Yodel nr 1 (t for texas) (Jimmie Rodgers)

Keep on the sunny Side (Carter Family)

Black Betty (Leadbelly)

Cross Road Blues (Robert Johnson)

This Land is your Land (Woody Guthrie)

Jambalaya (Hank Williams)

Ring of Fire (Johnny Cash)

Man of constant Sorrow (Bob Dylan)

 

American Pie (Don Mclean)

Like a rolling Stone (Bob Dylan)

Ohio  (Crosby, Stills, Nash en Young)

The weight (The Band)

Working class Hero (John Lennon)

Won’t back down (Tom Petty & The Heartbreakers)

Werewolves of London (Warren Zevon)

Me and Julio down by the Schoolyard (Paul Simon)

Good year for the Roses (Elvis Costello)

New England (Billy Bragg)

 

If I had a Hammer (Pete Seeger)

The River (Bruce Springsteen)

17:44 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 4stars |  Facebook |

14-01-06

MARIO PESIC_Bouckenborgh (A'pen)_13/01/2006

Jeugdcentrum Bouckenborgh organiseert al geruime tijdje het concept ‘de naakte aap’. Hierbij wordt een artiest ontdaan van al zijn franjes, brengt hij zijn inspiratiebronnen aan een luisterend publiek ten hoor en licht hij dit toe aan de hand van gestelde vragen. Voorbije vrijdag was het de beurt aan Mario Pesic, gitarist bij Camden. Tijdens de zomer had ik hem al een paar songs horen zingen in de schaduw van media-figuur Axl Peleman. En ik durf zeggen: gewoon kippenvel! Een ongepolijste diamant als het ware…Hij begon de avond met songs van Elliot Murphy, zijn idool John Hiatt en enkele blues- en countryrocksongs. Zijn voorkeur voor singer-songwriters kan men ook horen bij zijn eigen composities die begin maart voor een CD-publiek worden gegooid. Met verbazend gemak betokkelt hij afwisselend 3 gitaren en dit op een manier om vele would-be gitaristen jaloers en gefrustreerd te maken. Verbaal blijft het een minzame man die mijlenver van de grote mond van Axl P. staat. Na de pauze komen we via een rits aan vragen te weten dat hij al 28j gitaar speelt, dit 8u per dag doet en dat hij autodidact is. Tijdens dit tweede gedeelte krijgt tevens deeltijds bijstand van een bassist genaamd Tom. Mario P. kent tevens de betere muziekgeschiedenis uit zijn duimpje en hierover zeer kritisch bij zijn songkeuzes. Als lesgever kon hij het tevens niet nalaten om compagnon Tom op de vingers te tikken bij een foute basmaat. Het tweede gedeelte van de show staat meer in het teken van enerzijds vingervlugge improvisatie, wat wel kundig maar soms langdradig was, anderzijds interactieve jukebox waarbij Pesic een massa, al dan niet gevraagde, covers uit zijn snaren en keelholte toverde: van Eric Clapton, CCR, Jim Reeves, The Commodores tot flarden van Guns ’n Roses, AC/DC en The Doors. In totaal meer dan 3u muziek werd op het gewillige publiek afgevuurd. Daarvan was elke noot gewoon klasse.

****

22:13 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 4stars |  Facebook |

03-12-05

COLDPLAY_Sportpaleis (A'pen)_30/11/2005

Een tweede kans krijgen, daar droomt toch iedereen van. Gisterenavond was het de beurt aan mij. COLDPLAY revisited als het ware. Deze keer had ik echter geen zin om ook nog GOLDFRAPP te dubbelen. Daarom juist voor de aftrap van the main event gearriveerd. Aangezien hun playlist doorheen hun Europese tour nauwelijks werd gewijzigd, had ik geen verrassingen verwacht…maar wel gehoopt. Dit was namelijk zowel hun 2e bezoek aan de Stad aan de Schelde als het afsluitende concert van hun Europese luik. Misschien stond er een special evening op het menu?

Al vanaf het 2e nummer (Politik) begon Chris Martin aan zijn charme-offensief. ‘Goedenavond en welkom’, maar dan gezegd met een Elio di Rupo-accent. Yellow kreeg een valse start mee, de gele ballonnen kwamen later dan verwacht naar beneden maar Martin maakte dit goed met een lange vocale uithaal op het einde. De ‘dank u wel’-len vlogen vervolgens rond ons oren.

Tijdens God Put A Smile Upon Your Face kwam Martin’s zang nogal nonchalant over vanwege de verscheidene eigen tempowisselingen én vooral –missers. Dit maakte het nummer echter natuurlijker dan een jonge brandnetel.

Tijdens White Shadows was het dan weer tijd voor zijn typische sjamanendans die vanaf dan geregeld terugkwam in de set. The Scientist begon met ‘Come up to Antwerp…’ en het publiek werd –wederom- in het gebroken Nederlands gevraagd mee te zingen.

Wat Martin ook al deed tijdens het concert van 26/11 (en vermoedelijk tijdens elk concert): vóór T’il Kingdom come vroeg hij of de achterste rijen alles goed konden horen en zien. Vervolgens haalde hij zijn spiekbriefje boven om ‘Wij zijn begonnen in Antwerpen en we eindigen in Antwerpen’ te declareren.

De akoestische set werd ingekort: geen Don’t Panic meer en Ring of Fire werd vervangen door Green Eyes. Het publiek op de zitplaatsen veerden pas recht vanaf Clocks en hielden deze positie aan tot het einde. De ‘yeaaah’s’ van In my Place werden massaal meegebruld en Martin’s spurtje naar het einde van de zaal verraadde volledig het geplande maar gesmaakte show-element.

Hoewel er weinig verrassing zat in dit tweede concert was COLDPLAY onmiskenbaar één van de hoogtepunten van het Belgische concertseizoen 2005: ze waren groots, ze waren goed. Bij hun volgende bezoek staan we zeker met ons voeten op een grasweide. 

 

****

 

SETLIST

Square One

Politik

Yellow

Speed Of Sound

X&Y

God Put A Smile Upon Your Face

Everything’s not Lost

How You See The World

White Shadows

The Scientist

Till Kingdom Come (acoustic)

Green Eyes (acoustic)

Clocks

Talk

 

Swallowed In The Sea

In My Place

Fix You

00:03 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2005, 4stars |  Facebook |

04-11-05

COLDPLAY_Sportpaleis (A'pen)_26/10/2005

Een uur klikken met de pc-muis. Frustratie, zere ogen, een pijnlijke vinger. En dan…en dan…het verlossende antwoord: de tickets zijn geboekt! Gejuich en ongeloof alom. COLDPLAY here I come!

Ooit begonnen in een uitverkochte AB, dan geëvolueerd naar een uitverkocht Vorst Nationaal om nu op de planken te staan van een uitverkocht Sportpaleis: COLDPLAY is megagroep geworden. Hierna rest alleen nog maar oversizede voetbalstadions en platgetrapte grasweides.

Opwarmer GOLDFRAPP had het niet gemakkelijk. Enerzijds omdat hun mengeling van zweverige songs en zware beats zich echt niet leende voor de reusachtige schoendoos met hoedje aka Sportpaleis, anderzijds omdat de meerderheid van de aanwezigen gewoon niet aan het luisteren was.

Dit laatste kon niet gezegd worden bij COLDPLAY. Vanaf de eerste noot stond het publiek gebiologeerd te kijken naar de Chris Martin & Co. Want geef eerlijk toe: wie kent nu de drummer, de gitarist en de bassist van de groep bij naam?

Staand en gezeten voor een reusachtige video-wall, kreeg het volk al heel vroeg Yellow over zich heen. Dit mocht men ook letterlijk nemen wanneer tientallen gele ballonnen gevuld met confetti neer dwarrelden.

Met het nodige handgeklap begon God Put a Smile upon your Face. Chris Martin zag dat het goed was en paste de song aan met de zin ‘God made Belgians a sexy Race’. Met The Scientist brak –op vraag van Martin (alsof dit nog nodig was)- een sing-a-long-moment aan. Op het einde van de song nam de groep zelfs foto’s van het publiek.

Dan was het tijd voor het kampvuurmoment van de avond. De groep troepte samen op het voorpodium en Martin stak ‘the most boring speech ever’ af: hij dankte Antwerpen om gastheer te zijn voor hun eerste (en over een maand, hun laatste) concert van de Europese tournee, hij vroeg aan de verste plaatsen of ze zich nog betrokken voelden bij het optreden en kondigde een tribute-to-Johnny Cash-moment aan. Dit begon met Til Kingdom come, waarbij Martin de drummer Will Champion uitnodigde om mee te zingen. Ook de cover Ring of Fire werd zeer gesmaakt uitgevoerd.

De intro van Clocks bracht iedereen in hogere sferen en de fans brulden zich schor voor een bis…en kregen wat ze vroegen. Tijdens In My Place rende Martin door de zaal om ergens achteraan op een afsluiting de laatste noten te zingen. Fix You kreeg een valse start mee maar gaf het optreden een magistraal einde.

COLDPLAY leverde hier weer het bewijs dat ze groot en groots zijn. De setlist was goed uitgebalanceerd, de songs werden met de nodige interactie gebracht en Chris Martin is de nieuwe RockMessias. Kortom, het ‘het concert van het jaar’ voor velen…maar een concert is meer dan horen en zien. Een concert moet men beleven. Deze belevingswaarde is ver te zoeken op bepaalde locaties in het Sportpaleis. Jammer genoeg stond ik op één van deze locaties. Ik kreeg zodoende geen natte broek, geraakte niet in extase en vond de weg niet naar het nirwana, zoals vele anderen. Hun optreden was ‘gewoon goed’.

 

***

 

SETLIST

Square One

Politik

Yellow

Speed of Sound

X&Y

God put a Smile upon your Face

How you see the World

White Shadows

The scientist

Til Kingdom come (acoustic)

Ring of fire (acoustic_Johnny Cash-cover)

Don't Panic (acoustic)

Clocks

Talk

 

Swallowed in the Sea

In my place

Fix you

02:07 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2005, 3stars |  Facebook |

OASIS_Vorst Nationaal (Bxl)_24/10/2005

Stoere securityleden versperden de toegang tot de staanplaatsen. ‘Het middenplein staat vol’, was de boodschap. Met het nodige gemor werd iedereen naar de zitplaatsen gestuurd. Hoewel men via de zitplaatsen heel gemakkelijk het middenplein kon betreden. ‘Stoer’ is dus niet gelijk aan ‘slim’. Vorst Nationaal zat echter niet vol voor The Brothers Eyebrow, in tegenstelling tot hun uitverkocht concert eerder dit jaar in de AB. Of was het juist daarom…

Ondertussen kabbelde de setlist van het voorprogramma THE CORAL rustig verder, inspiratieloos de juiste muziekrichting zoekend. Hoewel ze dit met hun debuutsingle Dreaming of You, trouwens het enige nummer dat voor a-ha erlebnis zorgde, al hadden gevonden. Meer pretentieloze 60’s-Pop en minder experimenteel geknutsel is de boodschap.

Dan was het tijd voor the main event. Onder de getapete versie van Fuckin’ in the Bushes kwam het stuurse vijftal op het podium. De line-up werd vervolledigd door een reïncarnatie van Jesus Christus achter de toetsen. Het kon ook een Hindoe-versie van George Harrison zijn, zeker wanneer men weet dat de zoon van Ringo Starr, Zak Starkey, de drumsticks hanteerde. En dit deed hij op een overweldigende manier.

Zanger Liam Gallagher is duidelijk van een andere houtsoort gesneden, meer bepaald droog hout. Als de man in kwestie niet aan het zingen is op zijn eigen gekromde manier, staat hij met een f*ck you-blik statisch het publiek te bekijken. Ondanks het feit dat Vorst niet uitverkocht was, kan hij met zijn ego zelfs het Sportpaleis vullen. Het is zoals met Eddy Wally: is hij nu zo of is het een gimmick? Of is de gimmick stilaan de man geworden?

Tijd voor muziek: het tempo werd hoog gehouden met een flinke grabbel uit de laatste CD, Don’t believe the truth. Zo passeerden Turn op the Sun en Lyla al heel vroeg de setlist. Cigarettes & Alcohol, uit hun debuutCD Definitely Maybe, deed het dan weer goed bij de fans van het eerste uur. Broer en leadgitarist/componist Noel mocht ondertussen zijn ding doen met het Ray Davies-achtige The importance of being idle. Het tempo werd vervolgens weer de hoogte ingedreven om slechts bij het eerste rustmoment, Live Forever, de aandacht te vestigen op de songkwaliteiten van OASIS. De groep doet trouwens geen enkele moeite om een vorm van interactie op te zetten, noch met elkaar, noch met het publiek. Wanneer dit laatste dan toch sporadisch lukt, beperkt zich dat tot wat handgeklap en een vorm van verbale communicatie die in de verte lijkt op Engels.

De fans lieten het niet aan hun hart komen: enkele bierbekers en crowdsurfers vlogen door de lucht, een Ierse (!) vlag werd gehesen (van groep vergist?) en de door oestrogeen volgepropte adolecenten kweelden gedurende het hele concert de nummers zo vals mee dat de Mancunians nauwelijks hoorbaar waren…om vervolgens tussen 2 nummers eindeloos Liam!Liam!Liam! te brullen.

De set eindigde op een sublieme manier: met een massaal meegebrulde Wonderwall werden de vrouwelijk concertgangers her en der op de schouders gehesen, Champagne Supernova en Rock ‘n’ Roll Star breidden hier een magistraal verlengstuk aan. Hieruit bleek duidelijk (en nogmaals) dat de kwaliteit van de songs, afkomstig uit hun eerste 2 albums, het predikaat ‘tijdloos’ hebben.

Het bisgedeelte begon met een (ingestudeerde?) valse start maar brak volledig open bij Don’t look back in Anger en vooral bij The Who-afsluiter My Generation (die baslijn!).

OASIS live is een belevenis: een ego op het podium, dolgedraaide fans ervoor en daartussen een rits tijdloze singles en een handvol opvullers. Om Noel Gallagher te citeren: ‘We're not arrogant, we just believe we're the best band in the world.’ En als hij het zegt…

***

 

SETLIST

Fuckin' in the bushes

Turn up the sun

Lyla

Bring it on down

Morning Glory

Cigarettes & Alcohol

The importance of being idle

A bell will ring

Acquiesce

Live Forever

Mucky Fingers

Wonderwall

Champagne Supernova

Rock 'n' Roll Star

 

Guess god thinks I'm abel

The meaning of soul

Don't look back in anger

My generation

02:03 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 2005, 3stars |  Facebook |