31-03-08

EDITORS_HOF TER LO (A'PEN)_09/03/2008

editors_080309_02

De Vlaamse driedaagse van de EDITORS had zijn startpunt in Antwerpen en kreeg het gezelschap van twee voorprogramma’s. Het eerste, RED LIGHT COMPANY, blonk uit in de keuze van foute kledij en dito kapsels. Enkele mooie uithalen konden hun setlist niet redden. Het tweede, MOBIUS BAND, blonk dan weer uit in het experimentele karakter, S.M.A.K.- waardig, maar was vooral een overbodig gegeven.

Het hoofdgerecht dan. Frontman/zanger Tom Smith molenwiekte doorheen hun tweede album, 'An End Has A Start', zonder de pareltjes uit hun debuutCD, ‘The Back Room’ te vergeten. Ondanks dat de donkere stem van Smith elk song domineert, verveelt de set geen enkel moment. Gerugsteund door een puike belichting en een goed podiumgeluid, krijgen de aanwezigen een aanstekelijk concert te zien en te horen. De Cure-cover Lullaby was misschien wel vreemd maar alleszins origineel te noemen. Met Racing Rats en Smokers Outside The Hospital Doors creëerden deze erfgenamen van Joy Divison zelfs een climax in de bisronde. Als men de podiumact van Smith analyseert, ziet men als het ware een kopie van Coldplay’s Chris Martin: zowel gitaar als piano wordt bespeeld, afgerond met een surrealistische sjamanendans.

Met dit concert bevestigt de groep dat ze rijp is om tot een hogere podiumcategorie te behoren. 

 

**** 

 

SETLIST

Camera

An end has a start

BloodBullets

The weight of the world

Escape the nest

Lights

When anger shows

Spiders

Lullaby

All sparks

Munich

Push your heads towards the air

BonesFingers in the factories  

 

Racing rats

You are fading

Smokers outside the hospital doors

doors

11:59 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 2008, 4stars |  Facebook |

27-11-07

LIVING ROOTS_CC DEURNE (A'PEN)_9/11/2007

Living Roots is een gelegenheidsgroep bestaande uit diverse coryfeeën van de Vlaamse rock-, pop-, folk- en podium wereld. Zo duwen o.a. Mich Walschaerts (Kommil Foo), Gert Bettens (Woodface), Ruben Block (Triggerfinger), Jan De Campenaere (Venus In Flames) en Koen Garriau (Fluxus) zich elkaar van het podium. Ondersteunt door een keur van muzikanten, met drummer Mario Goossens als uitschieter, gooien zij zich op een eigenzinnige muziekkeuze.
Wanneer men de aanhef van de perstekst 'Midden jaren 60, thuis in de living, luisterend naar vaders oude platenspeler...' leest, dan is het duidelijk waarom de gemiddelde zaalleeftijd zich rond de 50 situeert. Wie zich echter aan een pure sixties-revival had verwacht, kwam van een kale reis thuis: met 'Road of Nowhere' werd direct een andere tijdperk aangesneden.
Zoals gezegd, eigenzinnigheid troef: zo was 'Sasonette' een valse in reggae-jasje, speelde Ruben Block alles op een speed-tempo met een prachtversie van CCR's 'Fortunate Son' als hoogtepunt en kwam het beste van KommilFoo te boven door Mich Walschaerts Nederlandstalige versie van 'A Boy Named Sue'.
Na de pauze werden de aanwezigen verrast door o.a. een 'bourrée', een middeleeuwse erotische paringsdans uit de Auvergne en goed-bij-de-stem-zijnde Jan De Campenaere die een subtiele versie van een in kakafonie eindigde 'Waiting for my Man' ten beste gaf. Bij 'I'm Sorry' klom Ruben op de boxen en koppels uit de zaal werden aangemoedigd een dansje op het podium te wagen op de tonen van 'Some Kind Of Wonderfull'. De set werd afgesloten met een groeps-/akoestische versie van 'Weather With You' vooraan op het podium.

De laaste jaren worden CC's overspoeld door gelegenheidsgroepen van BM (=Bekende Muzikanten) die zich op een thema en dito covers werpen. Living Roots is nu een voorbeeld van een niet-altijd-geslaagd huwelijk. De menu was té uitgebreid, de afwerking was té chaotisch, het concept té ver gezocht. Wat niet wegneemt dat Vlaanderen veel muzikaal talent heeft en dat hier een aantal prachtsongs zijn neergezet. Dit concert was hun laatste in 2007, de volgende reeks start pas in 2009. Hopelijk met een goede filter en kritische keuze.

***

LIVING ROOTS: 
Mich Walschaerts : zang & viool
Gert Bettens : zang & gitaar
Ruben Block : zang & gitaar
Jan De Campenaere : zang & gitaar
Koen Garriau : sopraan- alt- tenorsax
Tom Theuns : zang, gitaar & banjo
Wim Claeys : diatonisch accordeon
Andries Boone : viool & mandoline
Sam Van Ingelgem : bas
Mario Goossens : drums

Setlist:
Road to Nowhere (Talking Heads - Jan)
Highway 61 (Bob Dylan - Jan)
Sansonette (instrumentaal)
Willin' (Little Feat - Ruben)
Hide Your Love Away (The Beatles - Gert)
Cowboy (? - Ruben)
Een man genaamd Marianne (Johnny Cash - Mich)
St.-James Infirmery Blues (traditional - Tom)
On The Beach (Neil Young - Jan)
Fortunate Son (CCR - Ruben)
Perhaps, Perhaps, Perhaps (Osvaldo Farrés - Mich)

Arabia (Wannes Van de Velde - Mich)
Bourrée (traditional - Tom)
A Girl Named Johnny (The Waterboys - Gert)
Venus In Furs/Waiting for My Man (Velvet Underground - Jan)
Angeline (PJ Harvey - Ruben)
Crystal Ship (The Doors - Jan)
Thirsty Dog (Nick Cave - Ruben)
Place To Be (Nick Drake - Tom)
Some Kind Of Wonderfull (The Drifters - Mich)
Children of The Revolution (T.Rex - Ruben)
Weather With You (Crowded House - Living Roots akoestisch)

Into the Great White Open (Tom Petty - Gert akoestisch)
I Believe (? - Mich)

20:11 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 3stars, 2007 |  Facebook |

21-10-07

CROWDED HOUSE_VORST (BXL)_19/10/2007

r156746_567248Eerst en vooral: het concept ‘Vorst Club’ ontgaat me compleet. Ofwel is dit gewoon ‘Vorst Normaal’ ofwel hebben de organisatoren een ongewone visie op het begrip ‘club’. Stoelen op het middenplein zetten noem ik niet ‘club’. Als je dit nu zou doen met het podium, tja, dan wel. Anders, laat maar… 

Sommigen vinden muziek een kunstvorm. Anderen zeggen dan weer dat er een boodschap in zit. Voor mij is muziek echter gewoon de populairste vorm van entertainment. Wanneer Crowded House de zaal keer-op-keer volledig uit zijn dak laat gaan door een mega-karaoke te forceren, dan valt dit duidelijk in de laatste categorie. Of je dit nu übermelig vindt of er gewoon van in extase raakt, de hits van deze Nieuw-Zeelandse lads laten niemand onberoerd.  

De set werd heel straf ingezet met Private Universe waarna het eerste sing-a-long-blik werd opengetrokken met Four seasons in one day. ‘Reach for the note!’ en ‘You’re filling the room!’ waren maar enkele van frontman Neil Finn’s reacties. Dit staaltje van interactie met het publiek herhaalde zich door heel de set (Fall at your feet, Don’t dream it’s over, World where you live, Weather with you of de uitsmijter Better be home soon).  Je zou haast vergeten dat bvb. ‘In my Command’ heel Beatles-esque was, dat Finn het publiek opriep dat zij leven in een vrij land, zinspelend op de comateuze zitplaatsen, dat Mark Hart een gesmaakte cover van CCR’s Born on the Bayou ten hore bracht, dat de groep eigenlijk bestaat uit wel heel straffe multi-muzikanten, dat zij -in tegenstelling tot vele groepen- nog speelplezier hebben, dat het een ultralange set van bijna 2u30 was, … 

M.a.w. de staande ovatie op het einde was dan ook meer dan terecht. 

**** 

Setlist

Private universe
Four seasons in one day
Don’t stop now
Fall at your feet
Transit lounge
Pour le monde
In my command
When you come
Silent house
Hole in the rive / Parting glass
Don’t dream it’s over
Heaven that I’m making
Walked her way down
Locked out
Distant sun
—————–
World where you live
Italian plastic
Weather with you
—————–
Fingers of love
Pineapple head / Spirit of the stairs
Into temptation
Born on the bayou(cover CCR)
Mean to me
Better be home soon

22:56 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2007, 4stars |  Facebook |

23-08-07

FRIED BOURBON feat. GENE TAYLOR_Make A Fish (Vismarkt Mechelen)_8/8/2007

Ik sla er mijn concertboekje op na en lees op datum van 10/5/96: ' (Jeugdhuis Joko -Niel). Het voorprogramma Fried Bourbon (hoofdact was Roland) maakte er een soepje van. Slechte zanger, Hendrix-imiterende gitarist en een hinderlijk drumstel op de achtergrond. Nog veel repeteren jongens!’.

 

Wat een wereld van verschil met het heden. De schare aanwezigen kregen een staaltje swingende, stampende en rockende blues te horen, dat qua sound dicht aanleunt bij Canned Heat. De muzikale sprong voorwaarts is groots en ontegensprekelijk. Bovendien krijgt het geheel een meerwaarde door het pianowerk van Gene Taylor, een oudgediende van The Faboulous Thunderbirds en The Blasters. Zijn toetsenkunde en zelfs zijn vocale inbreng, geeft de groep een internationaal tintje.

 

Kortom, Let's Boogie!

 

****

 

Fried Bourbon

Gene Taylor

 

friedbourbon1

00:04 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2007, 4stars, blues |  Facebook |

10-08-07

DAAN_CasaBlanca(Hemiksem)_2/8/2007

daanEen concert na middernacht. Het heeft iets Transsylvaans. Icoon Daan stapte in een zwart pak op het podium, dat even voordien al was bezet door zijn in dito pakjes gestoken ‘big band’ (met uitzondering van het witte kleedje van drumster Isolde Lasoen). Een eigenzinnige grabbel uit zijn laatste 2 CD’s vormden de hoofdmoot van zijn optreden. Een eerste a-ha erlebnis kwam er met The Player. Snel daarna kwam Victory. Het valt me op dat de singles, zowel qua inhoud, opbouw en kwaliteit een heel stuk boven de rest steken. Naar het einde toe begon het publiek eindelijk te jumpen en dit op de begintonen van Swedish Designer Drugs. Het positieve venijn zat het echter in de staart euh bis. Een solo-moment waarbij Daan La Estrella de loef afstak ging naadloos over in een pompende Housewife. Toen leek de wei echt wel te Faithlessen…

**

SETLIST

Mirror
Deserter
The Player
Bridge Burner
Victory
Woods
Adrenaline
Addicted
Swedish designer drugs
1969
Promis Q

De Lichtjes van de Schelde/Housewife

16:34 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2007, festival, 2stars |  Facebook |

02-07-07

PEARL JAM_Festivalweide (Werchter)_29/6/2007

dyn007_original_266_369_pjpeg_2515403_9c8e30dc7536c90e6dc5de8610f42a45Soms vraagt een mens zich af waarom men een bepaald concert absoluut wil zien. In het geval van Pearl Jam was dit –voor mij- duidelijk: een rockicoon uit de nineties, een stevig debuutalbum en een trits goede singles. Al de rest van hun albums, hun optredens en en hun maatschappijkritische en/of autobiografische teksten was mij door de jaren compleet ontgaan. Na twee afgelaste festivalpogingen was het vorig jaar toch prijs: Pearl Jam live in België! Jammer genoeg viel ik, zoals steeds, uit de ticketboot. Wat het bijwonen van het huidige concert des te spannender maakte.

Toen frontman Eddie Vedder op het podium kwam met een fles rode wijn, vertrouwde een nabij staande fan me toe dat hij dit al jaren doet. Soms 2 exemplaren per concert.*slik*. Terwijl ik Mister Vedder de longen uit zijn lijf hoorde zingen, kon ik niets anders denken dat ik naar een alcoholist aan het kijken was. Misschien daarom zit zijn stem zit vol passie, frustratie en energie en vormt dit de basis van het succes van de groep? Al vroeg in de set werd er gegrabbeld uit hun tweede album Vs.: Go en Animal brachten al direct een aha-erlebnis teweeg bij ondergetekende. Daarna kabbelde de set wat voort in mijn hersencellen. Ik liet een trits songs onbewogen over mij heen gaan maar merkte op dat ik de enige was met dit gevoel. Mijn onmiddellijke omgeving stond namelijk luidkeels elk woord van elke song te scanderen. Mijn comateuze toestand werd alleen opgeheven wanneer ik een single hoorde.

Lag hun succes toevallig aan het technisch goed uitgebalanceerde samenspel van gitaar, bas en drums? Het kan, zeker wanneer je dit hoort spelen door een bende kortgewiekte 40-ers. Dit laatste was voor mij ook een kleine shock, denkende aan de langharige grungers van ooit. Hoe langer het concert duurde, hoe meer ik mij vragen begon te stellen over mijn jarenlange nieuwsgierigheid voor deze groep. Al dat getob liet ik wel even achterwege wanneer ik tijdens de eerste bisronde zelf begon mee te brullen met Alive. Toen de laatste noot wegebde, was het voor mij duidelijk: 'nostalgie' staat niet altijd garant voor 'uitstekend'.

***

SETLIST

Go
Animal
Brain Of J.
World Wide Suicide
Once
Dissident
Do The Evolution
Gods' Dice
Corduroy
Elderly Woman Behind The Counter In A Small Town
Why Go
Given To Fly
Even FlowLife Wasted
Porch

No More
Smile
Better Man/Save it for Later
Alive

Baba O'Riley

16:53 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2007, 3stars, festival |  Facebook |

08-06-07

THE ROLLING STONES_Festivalweide (Werchter)_5/6/2007

Op een warme zomerdag in 1995 had ik voor de eerste maal The Rolling Stones live ondergaan. Het was de Voodoo Lounge-tour, de locatie was de festivalweide van Werchter. 9 uren wachten in de broeiende zon dit op vraag van een vriend-fan. Als ik mijn verslag van toen erbij neem, dan lees ik niets anders dan superlatieven, zowel qua show als qua muziek. Ik eindig zelfs met de quote ‘hét beste concert van 1995!’.

 

12 jaren later sta ik terug op dezelfde weide. Toen was het voorprogramma Tragically Hip, nu kreeg Van Morrison de beurt om de massa warm te maken. Dit lukte gedeeltelijk met een zakelijk afgehaspelde setlist met o.a. Bright Side of The Road, Moondance of G.L.O.R.I.A. en een paar magere bluespogingen op viool en banjo.

 

De Stones-machine dan. En die is eigenlijk gestoeld op een vast patroon:

§         Men neemt een stevige selectie uit de laatste cd, laat ons zeggen: een 5-tal nummers.

§         Men brengt een speciale uitvoering van een eigen nummer of een cover.

§         Men laat de levende zombie Keith Richards een 2-tal songs neuzelen.

§         Men trekt ten slotte de doos ‘indrukwekkende en tijdloze songs’ open.

§         Men kadert alles in een bombastisch podium met een overweldigende lightshow en speciale effecten. En niet vergeten: Mick Jagger die zijn talenknobbel boven haalt en de bindteksten produceert in de lokale taal/talen.

Dit menu is al jaren een klassieker en kon/kan menig fan en muziekliefhebber bekoren.

 

En driewerf hoera: A Bigger Bang Tour 2007 voldoet volledig aan dit recept. 40min later dan aangekondigd werd de weide wakker geschud door een -hoe raadt u het?-grote knal en een spacey movie over de Big Bang. Start Me Up was de logische opener., gevolgd door een trits nieuwe songs, die weliswaar op goedkeurend geknik konden rekenen van de meer dan 30.000 aanwezigen, maar nooit het predicaat ‘tijdloos’ zullen krijgen. Waiting for A Friend werd hier zelfs geruisloos aan toegevoegd. De geluidstechnicus kreeg tijdens deze nummers het geheel nooit volledig onder controle met piepende en krakende boxen als resultaat.

De hommage aan James Brown met I’ll Go Crazy was dan weer van een uitstekend soulblues-formaat. Tijd voor Keith –‘kijk daar, een kokosnoot!’-Richards. Het was schrijnend om te zien: zwalpend, mompelend, onverstaanbaar, stemloos en toonloos haspelde hij zijn ding af.

 

Wat er daarna gebeurde, scoorde hoog op de entertainmentschaal: de backing vocals en de blazersectie verdwenen, het drumgedeelte kwam naar voren, de groep ging bijeen staan…en een klein podium zoefde over rails naar het midden van de weide(!). Dit alles onder de tonen van It’sOnly Rock ‘n Roll (but I like it). Tijdens dit ‘intiem’ gedeelte werden de Stones terug even wat ze ooit geweest zijn: de grootste rockgroep ter wereld. It’s All Over Now, Satisfaction en Honky Tonk Women passeerden subtiel de setlist. Tijdens dit laatste nummer werd zelfs hun handelsmerk, de reusachtige rode tong, ontplooid op het hoofdpodium. Op muzikaal vlak echter verliep het samenspel tussen Keith Richards en Rod Wood rampzalig. 'You can't always get what you want', als het ware...

 

Terug op het hoofdpodium werd de eerste bisronde ingezet met het hittrio Paint It Black, Jumping Jack Flash en Brown Sugar. Het zal niemand verbazen dat als ultieme nummer voor een felrode en lange versie van Sympathy For The Devil werd gekozen.

En zoals het concert begon, eindigde het….met ‘a big bang’.

 

***

 

SETLIST

Start Me Up
Shattered
Rough Justice
Rocks Off
Heartbreaker
Some Girls
Waiting On A Friend
Can’t You Hear Me Knocki
n
Tumblin’ Dice
I’ll Go Crazy
I Wanna Hold You
Slippin’ Away

It’sOnly Rock ‘n Roll (but I like it)
It’s All Over Now
(I can’t get no) Satisfaction
Honky Tonk Women

Paint It Black
Jumping Jack Flash
Brown Sugar

Sympathy For The Devil

15:51 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 3stars, 2007 |  Facebook |