07-12-07

DELAVEGA 'THE DAY AFTER'

delavegaToen zangeres Lize Accoe andere horizonten wou opzoeken, doemde voor  het spook van ‘wat nu?’. Na een bejubelde debuut-CD (‘Falling Into Space’), adelbrieven op Werchter, Dranouter, Pukkelpop en een ZaMu-award, kon het alleen maar bergaf gaan.
Gelukkig vonden ze in de persoon van Elke Bruyneel een waardige vervangster. Met haar soulvolle stem is zij echter de enige constante op deze -in fraaie vormgeving gestoken- opvolger. ‘The Day After’ blinkt namelijk uit in incoherentie. Jazeker staan hier pareltjes op. Zo werd de eerste single, het door ene Piet Goddaer meegepende, ‘Little Clouds’ waarlijk een klein radiohitje. Maar vooral de tweede single, ‘One Time’, is een tijdloos nummer dat door de combinatie van triphop-samples en een sluimerende baslijn zelfs hun doorbraaknummer ‘Surely’ naar de kroon steekt.
Maar dan zijn we uitgepraat. Hoewel de vocalen van Bruyneel nummers zoals de jazzy ballad ‘The Day After part 1’, het funky Natalia-achtige ‘Dance, Baby’ of de triphop-flirt ‘On My Mind’ op een hoger niveau tillen, blijft de rest steken in een onevenwichtig moeras van overdreven studioarrangementen, foute filmmuziek en irriterende stemmen.
Delavega mist hier de durf om een duidelijke muzikale stempel te zetten. Sommige critici bestempelen deze CD als ‘een roadmovie met een verrassend klankenpalet’. Het is te hopen dat er een GPS wordt bijgeleverd.

**

Tracklist

Charlatan
One Time
The Day After Part I
Dance, Baby
Littke Clouds
The Day After Part II
On My Mind
Once In A Lifetime
La Tristessa
La Dernière Gitane
The Day After Part III

00:45 Gepost door Fuzztone in CD | Permalink | Commentaren (2) | Tags: 2007, 2stars |  Facebook |

10-08-07

DAAN_CasaBlanca(Hemiksem)_2/8/2007

daanEen concert na middernacht. Het heeft iets Transsylvaans. Icoon Daan stapte in een zwart pak op het podium, dat even voordien al was bezet door zijn in dito pakjes gestoken ‘big band’ (met uitzondering van het witte kleedje van drumster Isolde Lasoen). Een eigenzinnige grabbel uit zijn laatste 2 CD’s vormden de hoofdmoot van zijn optreden. Een eerste a-ha erlebnis kwam er met The Player. Snel daarna kwam Victory. Het valt me op dat de singles, zowel qua inhoud, opbouw en kwaliteit een heel stuk boven de rest steken. Naar het einde toe begon het publiek eindelijk te jumpen en dit op de begintonen van Swedish Designer Drugs. Het positieve venijn zat het echter in de staart euh bis. Een solo-moment waarbij Daan La Estrella de loef afstak ging naadloos over in een pompende Housewife. Toen leek de wei echt wel te Faithlessen…

**

SETLIST

Mirror
Deserter
The Player
Bridge Burner
Victory
Woods
Adrenaline
Addicted
Swedish designer drugs
1969
Promis Q

De Lichtjes van de Schelde/Housewife

16:34 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2007, festival, 2stars |  Facebook |

17-04-07

THE FUZZTONES_JH Nijdrop (Opwijk)_13/4/2007

27 jaar Cult of Fuzz. 27 jaar Gurus of Garage Grunge. 27 jaar vetgeile muziek. Jammer genoeg is niets van dit komen bovendrijven tijdens hun optreden. En dan nog te denken dat het concert plaatsvond in het kader van hun afscheidstournee van de live-scène.

Om één of andere illustere redenen zeulen The Fuzztones op deze fin-de-carrière een blazersectie met zich mee. Blaasinstrumenten. In garagerock. Alsof men een Franse chanson zou brengen tijdens het Vlaams Nationaal Zangfeest: een beetje ongepast dus.

Opperguru Rudi Protrudi zette de set in met veel branie en weinig lawaai. De PA-man in de zaal was blijkbaar ook op zijn retour. Het duurde een tijdje voordat iedereen zijn ding vond op het drukke podium en in de setlist. De meer uptempo nummers zoals ‘I never knew’ en ‘9 Months later’ konden op bijval rekenen van het weinig opgekomen publiek. Krakers zoals ‘Bad News travels fast’ en ‘She’s wicked’ konden zelfs een poging tot beweging teweegbrengen in de in Fuzztones getooide minimassa. Maar al wat daar voor, tussen of na werd gebracht was nauwelijks het vermelden waard. Toen er zelfs geen bis meer afkon wegens een ‘second gig’ (in Petrol, Antwerpen) kreeg ik maar één ding over mijn lippen: The Fuzztones eindigen zonder Fuzz…

 

**

 

18:15 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (3) | Tags: 2007, 2stars |  Facebook |

15-02-07

THE VAN JETS_Moevement (Lier)10/02/2007

The Van Jets zijn uit hun winterslaap gekomen. Nadat ze in 2004 Humo’s Rock Rally hadden gewonnen en het jaar erna een kleine StuBru-hit hadden gescoord met ‘Ricochet’, was een tijdje stil geweest rond deze Oostendenaren. De stilte is nu duidelijk doorbroken. Als een hedendaagse hybride van The Stooges en T.Rex kronkelen ze zich doorheen hun eerste full-CD, Electric Soldiers. Buiten de garagerock van het titelnummer, zijn het ingetogen What’s going on, het kunstige Johnny Winter en het pompende Who’s The Candymaker, ideale live-songs. Voor de rest klinkt het allemaal wat chaotisch en kwaliteitloos. Maar deze groep heeft vooral groeikracht, getuige de sprong die ze hebben gemaakt tijdens de voorbije 2 jaren. En dat is nu wat veel bands niet meer hebben. 

 

**

 

SETLIST

You!

Their Glances

I don’t know why

Ricochet

What’s going on?

Our Love=Strong

How Many until Death

Johnny Winter

High Heels

Electric Soldiers

Boulevard

 

Who’s the Candymaker?

Run ‘n’ Hide

19:49 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 2stars, 2007 |  Facebook |

07-08-06

ECHO & THE BUNNYMEN_Suikerrock (Tienen)_28/7/2006

Toen ik in december ’05 het uitgestelde concert van ECHO & THE BUNNYMEN in Hof Ter Lo misliep, trok ik de haren uit mijn hoofd omdat ik voor de eerste datum al wel een ticket had. Bij de negatieve kritieken op dit optreden, groeiden ze weer snel aan. Alles draaide (en heeft steeds gedraaid), rond de gemoeds- en geestestoestand van opperhoofd Ian McCulloch…en die was in Antwerpen- blijkbaar- niet goed. Suikerrock gaf hen en me echter een 2de kans.

Het weer was bewolkt, fris en nat toen de Echo-heren het podium betraden. Het concert startte sterk en gedurfd met een reeks singles zoals Lips Like Sugar, Stormy Weather, Seven Seas en Bring on the Dancing Horses. Daarna kabbelde de setlist voort met een songkeuze uit het verre verleden, wat bij een non-die hard enige euh?-gevoel gaf. Bovendien werd er nauwelijks geput uit hun laatste CD ‘Siberia’ dat wel een live-luisterbeurt verdiende.

McCulloch zijn stem was heel sterk. Het was ooit anders: ik herinner mij een chaotisch solo-optreden op het ter ziele gegane Live Aid Puurs. Hij blijft wel op Liverpooldiaanse wijze brabbelen tussen de songs door en dit op een manier dat je haast ging denken dat de Oasis Bros. dictielessen hadden gevolgd. Gitarist van het eerste uur Will Sergant blijft tevens op een onnavolgbare wijze klanken toveren uit zijn snaarinstrument. Een kunst, zeker wanneer je weet dat de man door zijn lange haarbles geen steek kan zien. En zoals steeds was er compleet geen interactie tussen de groepsleden én met het publiek. Soms zit je te denken waarvoor ze het nog doen. Juist op het moment dat je dit aan het denken was, kondigde McCulluch ‘the best song ever’ aan: The Killing Moon. Een klein rilling ging door mijn ruggestraat. Ver zat hij daar niet naast, maar de begeestering over dit nummer is wel weg.

Toen de Bunnies ten slotte samples van o.a. Roadhouse Blues tussen de setlist mangelde, ging mijn linkerwenkbrauw de hoogte in. Misschien lag het hieraan, misschien aan het weer, misschien aan mijzelf maar een onvergetelijk optreden was het niet.  Buiten een portie nostalgie had ik dus niets gemist in Antwerpen. Jammer…

 

**

 

SETLIST (o.a.)

Lips Like Sugar

Stormy Weather

Seven Seas

Bring on the Dancing Horses

Nothing Lasts Forever

Back of Love

Rescue

Never Stop

The Killing Moon

Villiers Terrace / Roadhouse Blues (en andere samples)

The Cutter

15:25 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 2006, 2stars, festival |  Facebook |

26-07-06

THE ELECTRIC KINGS_ Rhythem 'n' Blues Festival (A'pen)_23/7/2006

Er was een tijd dat The Electric Kings vriend en vijand met verstomming slaagden met hun hoogstaande Chicago-, swing-& jumpblues, en dit allemaal uit een nietig klein landje in the middle of nowhere. Ze mochten ooit het podium delen met BB King en traden zowat everywhere in datzelfde tiny landje op. Zo ook in een nietig klein zaaltje achter mijn deur. Het verdampte zweet liep als vocht van de muren. De beat zat strak, de hoofden van de aanwezigen knikten goedkeurend. De vibes in zo’n kleine rokerige keet zijn toch met niets te vergelijken.

Maar zoals steeds, mooie liedjes duren niet lang. De groep splitte, zanger/mondharmonicaman Big Dave ging solo, rythemgitarist Marc T. werd producer en richtte zijn eigen groepje Tee op. Ook de anderen betraden sporadisch het podium (o.a. Last Call). Tot vorig jaar: een succesvol reünieconcert op het Bluesfestival van Peer met dito live-cd. En nu…wie zal het zeggen?

 

 

Voordat het concert begon werden ze gelauwerd als ‘beste Antwerpse Bluesband ooit’. Een politieke stunt van organisator Kid Van Thienen en burgmeester Janssens, allebei sossen. Maar wel goed bedoeld en alleszins terecht! Het concert daarentegen deed hun reputatie geen eer aan. Sloom, langdradig, inspiratieloos. Last van de warmte? Een paar stevige oprispingen konden het tij niet keren. Ze krijgen van mij nog een kans maar dit concert was niet ‘formitastisch!’ te noemen.

 

**

17:18 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 2stars, festival |  Facebook |

04-11-05

ZORNIK_'Alien Sweetheart'

Het heeft een tijdje geduurd maar de Limburgse goden van ZORNIK hebben een nieuw album uitgebracht. En niet zomaar één. ‘Alien Sweetheart’ is een low-tempo CD waarbij de volumeknop is dichtgedraaid en de akoestische gitaar en strijkersarrangementen (dank u Steve Kolacny!) de hoofdrol opeisen. Creatief bekeken een gedurfde stap, commercieel gezien een leuke insteek naar een ruimer publiek. Zo trekken ze tijdens het voorjaar van 2006 met hun ‘All Strings attached’-theatertour doorheen het Vlaamse CC-land.

Op muzikaal vlak is het echter andere koek. De single ‘I feel alright’ kabbelt weliswaar rustig verder als een long hot summer en ‘Keep me down’ is dan weer een portie ingetogen emotie, Radiohead waardig. Maar vanaf dat moment geraken Koen Buyse en de zijnen lichtjes de draad kwijt. De nummers worden klef en zeurig en blijven nergens meer op het trommelvlies kleven. Je vraagt jezelf af of deze lo-fi-songs niet beter waren verschenen op hun vorige CD’s (of kunnen dienen voor toekomstige albums), als afwisseling van hun powerrock.

‘Alien Sweetheart’ is een radicale zijsprong van een groep met een stevige live-reputatie. Daarom stelt zich de vraag of deze muzikale uitstap als richtinggevend voor de toekomst moet worden gezien of als een leuk hebbedingetje. Hopelijk het laatste want less is niet altijd more…

 

**

 

TRACKLIST

1. I Feel Alright

2. Keep Me Down

3. Monday Afternoon (Acoustic)

4. Another Year

5. Escape

6. Wake Up

7. Things Are Changing

8. So Much More To Come

9. Hate/Like

10. Q'S No A'S

00:45 Gepost door Fuzztone in CD | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2005, 2stars |  Facebook |