31-03-08

EDITORS_HOF TER LO (A'PEN)_09/03/2008

editors_080309_02

De Vlaamse driedaagse van de EDITORS had zijn startpunt in Antwerpen en kreeg het gezelschap van twee voorprogramma’s. Het eerste, RED LIGHT COMPANY, blonk uit in de keuze van foute kledij en dito kapsels. Enkele mooie uithalen konden hun setlist niet redden. Het tweede, MOBIUS BAND, blonk dan weer uit in het experimentele karakter, S.M.A.K.- waardig, maar was vooral een overbodig gegeven.

Het hoofdgerecht dan. Frontman/zanger Tom Smith molenwiekte doorheen hun tweede album, 'An End Has A Start', zonder de pareltjes uit hun debuutCD, ‘The Back Room’ te vergeten. Ondanks dat de donkere stem van Smith elk song domineert, verveelt de set geen enkel moment. Gerugsteund door een puike belichting en een goed podiumgeluid, krijgen de aanwezigen een aanstekelijk concert te zien en te horen. De Cure-cover Lullaby was misschien wel vreemd maar alleszins origineel te noemen. Met Racing Rats en Smokers Outside The Hospital Doors creëerden deze erfgenamen van Joy Divison zelfs een climax in de bisronde. Als men de podiumact van Smith analyseert, ziet men als het ware een kopie van Coldplay’s Chris Martin: zowel gitaar als piano wordt bespeeld, afgerond met een surrealistische sjamanendans.

Met dit concert bevestigt de groep dat ze rijp is om tot een hogere podiumcategorie te behoren. 

 

**** 

 

SETLIST

Camera

An end has a start

BloodBullets

The weight of the world

Escape the nest

Lights

When anger shows

Spiders

Lullaby

All sparks

Munich

Push your heads towards the air

BonesFingers in the factories  

 

Racing rats

You are fading

Smokers outside the hospital doors

doors

11:59 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 2008, 4stars |  Facebook |

21-10-07

CROWDED HOUSE_VORST (BXL)_19/10/2007

r156746_567248Eerst en vooral: het concept ‘Vorst Club’ ontgaat me compleet. Ofwel is dit gewoon ‘Vorst Normaal’ ofwel hebben de organisatoren een ongewone visie op het begrip ‘club’. Stoelen op het middenplein zetten noem ik niet ‘club’. Als je dit nu zou doen met het podium, tja, dan wel. Anders, laat maar… 

Sommigen vinden muziek een kunstvorm. Anderen zeggen dan weer dat er een boodschap in zit. Voor mij is muziek echter gewoon de populairste vorm van entertainment. Wanneer Crowded House de zaal keer-op-keer volledig uit zijn dak laat gaan door een mega-karaoke te forceren, dan valt dit duidelijk in de laatste categorie. Of je dit nu übermelig vindt of er gewoon van in extase raakt, de hits van deze Nieuw-Zeelandse lads laten niemand onberoerd.  

De set werd heel straf ingezet met Private Universe waarna het eerste sing-a-long-blik werd opengetrokken met Four seasons in one day. ‘Reach for the note!’ en ‘You’re filling the room!’ waren maar enkele van frontman Neil Finn’s reacties. Dit staaltje van interactie met het publiek herhaalde zich door heel de set (Fall at your feet, Don’t dream it’s over, World where you live, Weather with you of de uitsmijter Better be home soon).  Je zou haast vergeten dat bvb. ‘In my Command’ heel Beatles-esque was, dat Finn het publiek opriep dat zij leven in een vrij land, zinspelend op de comateuze zitplaatsen, dat Mark Hart een gesmaakte cover van CCR’s Born on the Bayou ten hore bracht, dat de groep eigenlijk bestaat uit wel heel straffe multi-muzikanten, dat zij -in tegenstelling tot vele groepen- nog speelplezier hebben, dat het een ultralange set van bijna 2u30 was, … 

M.a.w. de staande ovatie op het einde was dan ook meer dan terecht. 

**** 

Setlist

Private universe
Four seasons in one day
Don’t stop now
Fall at your feet
Transit lounge
Pour le monde
In my command
When you come
Silent house
Hole in the rive / Parting glass
Don’t dream it’s over
Heaven that I’m making
Walked her way down
Locked out
Distant sun
—————–
World where you live
Italian plastic
Weather with you
—————–
Fingers of love
Pineapple head / Spirit of the stairs
Into temptation
Born on the bayou(cover CCR)
Mean to me
Better be home soon

22:56 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2007, 4stars |  Facebook |

23-08-07

FRIED BOURBON feat. GENE TAYLOR_Make A Fish (Vismarkt Mechelen)_8/8/2007

Ik sla er mijn concertboekje op na en lees op datum van 10/5/96: ' (Jeugdhuis Joko -Niel). Het voorprogramma Fried Bourbon (hoofdact was Roland) maakte er een soepje van. Slechte zanger, Hendrix-imiterende gitarist en een hinderlijk drumstel op de achtergrond. Nog veel repeteren jongens!’.

 

Wat een wereld van verschil met het heden. De schare aanwezigen kregen een staaltje swingende, stampende en rockende blues te horen, dat qua sound dicht aanleunt bij Canned Heat. De muzikale sprong voorwaarts is groots en ontegensprekelijk. Bovendien krijgt het geheel een meerwaarde door het pianowerk van Gene Taylor, een oudgediende van The Faboulous Thunderbirds en The Blasters. Zijn toetsenkunde en zelfs zijn vocale inbreng, geeft de groep een internationaal tintje.

 

Kortom, Let's Boogie!

 

****

 

Fried Bourbon

Gene Taylor

 

friedbourbon1

00:04 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2007, 4stars, blues |  Facebook |

01-06-07

WOLFMOTHER_AB(Bxl)_30/5/2007

‘Wat zei je?’

‘Wat?’

‘Wat?’

Dzéjus, gewoon potdoof geworden. Je moet er wat voor overhebben om dit powertrio van Down Under te ondergaan. WOLFMOTHER was vorig jaar nog het voorprogramma van Pearl Jam in het Antwerpse Sportpaleis en moest in februari hun concert in de Vooruit afzeggen om hun Grammy van 'Best Hard Rock Performance' in ontvangst te nemen. Een uitverkochte, zwetende en headbangende AB was het resultaat. De zaal bestond uit belegen jeugd en bakvissen. Het voorprogramma 'Brant Bjork and the Bros.' plaveide de avond met beukende Kyuss-gitaren, een frontman die uit de groep Normaal was weggelopen en een bassist die door autisten als ‘heel introvert’ zou worden omschreven.

 

Toen WOLFMOTHER hun setlist opende met Dimension werd de AB-vloer plots bewegend. Dit nummer is trouwens een staalkaart van hun kunnen met riffs van – de tot vervelens toe geciteerde - Led Zeppelin, Black Sabbath, AC/DC en de toetsen van Deep Purple. Maar ook met andere recyclelaars zoals Lenny Kravitz en The White Stripes kunnen zij een kaartje leggen. De rest van de setlist bestond volledig uit hun fel bejubelende naamloze debuutcd. Zo kregen we met Pyramid een bezwerende intro, kwam bij Apple Tree zelfs een vleugje Pixies om de hoek kijken en toonde Love Train aan dat een volwaardige nieuwe single is. Frontman/gitarist Andrew Stockdale wist ondanks zijn onmondige onverstaanbaarheid, het publiek subtiel te jennen met zijn duivelsteken, zijn virtuoze solo’s en zijn collectie gitaren. Bassist/toetsenist Chris Ross stond daarentegen te worstelen en te vechten met zijn getunede orgel. Pleased to meet you (uit de OST van Spiderman 3) was het enige nieuwe nummer dat zij de zaal ingooiden. Met de StuBru-hit Woman gaven zij het startschot voor de ‘moshpit’ : de duwende en trekkende massa en de sporadische crowdsurfers gaven het nummer een bezwetend gevoel. Tot op heden weet ik nog niet of het nummer nu een lange outro had of dat ze direct een instrumentale versie van Tales hadden ingezet. Na een dik uur was het voorbij maar het publiek gilde om (en kreeg) meer, zoals de ongecompliceerde gitaarrock van Vagabond en de stuwende Joker & The Thief.

 

WOLFMOTHER is een powertrio zonder franjes. Retro en gitaarriffs in overvloed maar vooral heel eigenzinnig. Hopelijk vinden we dit ook terug op hun 2de album.

 

****

 

SETLIST

Dimension

Pyramid

Apple Tree

White unicorn

Love Train

Where eagles have been

Witchcraft

Pleased to meet you

Woman

Tales (instrumental)

Mind’s eye

 

Vagabond

Collosal

Joker & The Thief

 

20060913031831

 

23:07 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 4stars, 2007 |  Facebook |

15-09-06

JOHNNY CASH - A TRIBUTE_Het Oude Badhuis (A'pen)_12/9/2006

Een foto van Johnny Cash, uit de periode van American Recordings, siert eenzaam het podium. Met een indringende blik bekijkt hij het publiek: 400 mensen, een uitverkochte zaal. Het is vandaag juist 3 jaar geleden dat The Man In Black is overleden. Als eerbetoon kruipen een aantal Vlaamse artiesten, volledig in het zwart gekleed, het podium op: Jan Hautekiet (keyboards), Ron Reuman (drums), Bart Buls (basgitaar), Axl Peleman (baritongitaar) en Wigbert Van Lierde (gitaar) vormen samen The Johnny Cash Tribute Band. Dit optreden zou hun laatste zijn in een korte concertreeks.

Met een instrumentale versie van I walk the Line werd de set ingezet. Vervolgens traden verscheidene gastzanger(e)s(sen) in de spotlicht: Willy Willy, Raf Walschaerts, Patrick Riguelle, Els Van den Bergh, Kathleen Vandenhoudt en Guy Swinnen.

Willy ‘Ik ben geen tweelingbroer van Keith Richards!’ Willy scoorde terug beter op mijn waarderingsschaal met een gesmaakte I got Stripes. Raf Walschaerts was qua stemgeluid de minste (zelfs onze Willy was iets beter), maar zijn originele cover van A Boy named Sue had stevige KommilFoo-gehalte (…en dat is altijd goed). De special guest was een 15-jarige Gentenaar, Rianto Del Rue, die met zijn verbazend lage stem en de nonchalante flair, gospel de zaal instuurde. Wigbert speelde I got Rythem op zijn Ry Coorder’s en Partick Riguelle zorgde voor een rustpunt. Dit laatste was wel nodig want daarna brak het concert helemaal open: de krachtige, rauwe stem van Kathleen Vandenhoudt dompelde de zaal onder in een woelige muzikale storm. Wat een stem! Het werd op den duur zelfs zo heet in de zaal dat de akoestische gitaren constant ontstemden.

Na de pauze werd de songkeuze qua kracht stilletjes terug opgebouwd tot het 2e hoogtepunt: de countrystem van Guy Swinnen sloeg weer iedereen met verbazing en zelfs het gitaarspel van Willy Kwadraat werd zeer gesmaakt door de aanwezigen. Niet alleen de eigen songs van Cash stonden centraal maar ook de covers die hij zong zoals In my Life (The Beatles) en Solitary Man (Neil Diamond). Deze laatste kreeg zelfs een Pink Floyd-achtige interpretatie mee. De set werd afgesloten met Jackson, een duet met Raf en Kathleen. Na een staande ovatie kregen de aanwezigen nog een dessert om U tegen te zeggen: Ring of Fire en Big River.

Kortom, een muzikale topavond met het nodige professionalisme en eerbetoon aan den Johnny.

 

****

SETLIST

I walk the Line (instr.)

Give my Love to Rose (Axl)

I got Stripes (Willy)

There ain't no good chaingang (Willy)

Highway Patrolman (Raf)

Mijn naam is Marianne (Raf)

I’m going over Jordan (Rianto)

I get Rythem (Wigbert)

Delia’s gone (Patrick)

Streets of Laredo (Patrick)

Rusty Cage (Kathleen)

Cry, cry, cry (Kathleen)

13 (Kathleen)

 

The Beast in Me (Patrick)

Hurt (Patrick)

I still miss someone (Patrick, Els)

This Thing called Love (Guy)

Orange Blossom special (Guy)

Cocaine Blues (Guy, Willy)

Folsom Prison Blues (Willy)

In my Life (Axl)

I walk the Line (Wigbert)

Solitary Man (Raf)

Jackson (Raf, Kathleen)

 

Ring of Fire (Patrick)

Big River (Patrick, Guy, Raf)

 

Oh Come, Angel Band(iedereen)

 

19:32 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 4stars |  Facebook |

07-08-06

THE BLASTERS_Rhythem 'n Blues Festival (A'pen)_23/7/2006

Al meer dan 25 jaar maken deze jongens deel uit van het Amerikaanse onderbewustzijn. Hun rootsrock evolueerde van coverwerk naar een eigen sound, dat op haar beurt inspiratie vormde voor vele andere rockbluesminders (o.a. John (Cougar) Mellencamp). Ook hier was een split aan de orde: broeders Dave en Phil Alvin konden elkaar nietmeer luchten en gingen een eigen weg. En ook hier zijn in de voorbije jaren reünieconcerten geweest.

De versie die deze keer op het podium stond was zonder songschijver/gitarist Dave Alvin. Het concert zelf was stevig, snel, rockend en beukend. Klassiekers zoals ‘Marie, Marie’, ‘American Music’ en ‘Dark Night’ passeerden de revue. Zanger Phil Alvin trok zijn karakteristieke grimassen en leadgitarist Keith Wyatt jengelde erop los. Dit was een bluesoptreden zoals er nog veel mogen komen. Chapeau mannen!

 

 

****

15:23 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 4stars, festival |  Facebook |

22-01-06

HISTORY OF SINGER-SONGWIRTERS_CC 't Heilaar (Beerse)_20/01/2006

Het idee: iemand vertelt aan de hand van feiten en anekdotes de geschiedenis van een muziekstroming. Dit alles wordt doorspekt met typerende songs, gespeeld door mensen met kennis en kunde. Jean Blaute deed het voor de jazz, Jan Hautekiet gaat het doen voor de soul en Axl Peleman doet het nu voor de singer-songwriters.

 

Vrijdag was het de beurt aan het CC ’t Heilaar in Beerse, ergens in the middle of nowhere tussen Turnhout en Malle. De groep betrad het podium met een slavenzang, het muzikale begin van de moderne wereld. Omringd door o.a. Guy Swinnen en Wigbert van Lierde, begon de heer Peleman ‘zijn’ geschiedenis van de singer-songwriter te vertellen. Via de blues en de folk, met een glansrol weggelegd voor de stem van Swinnen,  nam Peleman het publiek mee naar ‘zijn’ mijlpaal, Bob Dylan. ‘Er is pre-Dylan en er is post-Dylan’, was het citaat. Alvorens hij daar kwam, werd je overstelpt met zijn hilarische perikelen voor Vlaanderen Vakantieland in The Deep South, zijn adoratie voor Johnny Cash en de donkere kantjes van de toenmalige sterren. Ondertussen kreeg je een professioneel ensemble op het podium te horen met Wigbert als polyvalente gitaarvirtuoos. Na de pauze begon Peleman aan de verhalen rond de elektrische periode van Dylan, over zijn idolen, The Beatles, en kwam hij in recentere wateren (Costello, Petty, Zevon)terecht. Ondertussen gaf hij een –steeds weerkerende- veeg uit de pan aan het adres van de Standaardreporter die hem een negatieve recensie had gegeven. Zo werd hij in het bewuste artikel bestempeld als een ‘vrouwenhater die zelfs Mississipi Mimi niet (er)kent als singer-songwriter’. Who the f*ck is Mississipi Mimi? Dat steeds de bekendere nummers van de artiesten werden gekozen, vormde geen belemmering van de kwaliteit ervan. Bovendien was het voor veel mensen de ideale kennismaking met het genre in het algemeen.

 

Als je anti-Axl Peleman bent, dan moet je niet naar deze voorstelling gaan kijken. Er zijn momenten dat hij omnipresent is en de voorstelling begint te lijken op een one-man show. Maar gelukkig weet hij zich wel op het juiste moment in te houden en laat hij de muziek spreken. Bovendien beschikt de groep over de nodige maturiteit en professionaliteit om de oren van de luisteraars te verwennen en hen een entertainende avond te schenken. Het was 2° wanneer ik de 50km-lange terugrit met de brommer aanvatte. En ik moet zeggen: het was elke graad waard.

 

****

 

SETLIST

Blue Yodel nr 1 (t for texas) (Jimmie Rodgers)

Keep on the sunny Side (Carter Family)

Black Betty (Leadbelly)

Cross Road Blues (Robert Johnson)

This Land is your Land (Woody Guthrie)

Jambalaya (Hank Williams)

Ring of Fire (Johnny Cash)

Man of constant Sorrow (Bob Dylan)

 

American Pie (Don Mclean)

Like a rolling Stone (Bob Dylan)

Ohio  (Crosby, Stills, Nash en Young)

The weight (The Band)

Working class Hero (John Lennon)

Won’t back down (Tom Petty & The Heartbreakers)

Werewolves of London (Warren Zevon)

Me and Julio down by the Schoolyard (Paul Simon)

Good year for the Roses (Elvis Costello)

New England (Billy Bragg)

 

If I had a Hammer (Pete Seeger)

The River (Bruce Springsteen)

17:44 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 4stars |  Facebook |