10-08-07

DAAN_CasaBlanca(Hemiksem)_2/8/2007

daanEen concert na middernacht. Het heeft iets Transsylvaans. Icoon Daan stapte in een zwart pak op het podium, dat even voordien al was bezet door zijn in dito pakjes gestoken ‘big band’ (met uitzondering van het witte kleedje van drumster Isolde Lasoen). Een eigenzinnige grabbel uit zijn laatste 2 CD’s vormden de hoofdmoot van zijn optreden. Een eerste a-ha erlebnis kwam er met The Player. Snel daarna kwam Victory. Het valt me op dat de singles, zowel qua inhoud, opbouw en kwaliteit een heel stuk boven de rest steken. Naar het einde toe begon het publiek eindelijk te jumpen en dit op de begintonen van Swedish Designer Drugs. Het positieve venijn zat het echter in de staart euh bis. Een solo-moment waarbij Daan La Estrella de loef afstak ging naadloos over in een pompende Housewife. Toen leek de wei echt wel te Faithlessen…

**

SETLIST

Mirror
Deserter
The Player
Bridge Burner
Victory
Woods
Adrenaline
Addicted
Swedish designer drugs
1969
Promis Q

De Lichtjes van de Schelde/Housewife

16:34 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2007, festival, 2stars |  Facebook |

02-07-07

PEARL JAM_Festivalweide (Werchter)_29/6/2007

dyn007_original_266_369_pjpeg_2515403_9c8e30dc7536c90e6dc5de8610f42a45Soms vraagt een mens zich af waarom men een bepaald concert absoluut wil zien. In het geval van Pearl Jam was dit –voor mij- duidelijk: een rockicoon uit de nineties, een stevig debuutalbum en een trits goede singles. Al de rest van hun albums, hun optredens en en hun maatschappijkritische en/of autobiografische teksten was mij door de jaren compleet ontgaan. Na twee afgelaste festivalpogingen was het vorig jaar toch prijs: Pearl Jam live in België! Jammer genoeg viel ik, zoals steeds, uit de ticketboot. Wat het bijwonen van het huidige concert des te spannender maakte.

Toen frontman Eddie Vedder op het podium kwam met een fles rode wijn, vertrouwde een nabij staande fan me toe dat hij dit al jaren doet. Soms 2 exemplaren per concert.*slik*. Terwijl ik Mister Vedder de longen uit zijn lijf hoorde zingen, kon ik niets anders denken dat ik naar een alcoholist aan het kijken was. Misschien daarom zit zijn stem zit vol passie, frustratie en energie en vormt dit de basis van het succes van de groep? Al vroeg in de set werd er gegrabbeld uit hun tweede album Vs.: Go en Animal brachten al direct een aha-erlebnis teweeg bij ondergetekende. Daarna kabbelde de set wat voort in mijn hersencellen. Ik liet een trits songs onbewogen over mij heen gaan maar merkte op dat ik de enige was met dit gevoel. Mijn onmiddellijke omgeving stond namelijk luidkeels elk woord van elke song te scanderen. Mijn comateuze toestand werd alleen opgeheven wanneer ik een single hoorde.

Lag hun succes toevallig aan het technisch goed uitgebalanceerde samenspel van gitaar, bas en drums? Het kan, zeker wanneer je dit hoort spelen door een bende kortgewiekte 40-ers. Dit laatste was voor mij ook een kleine shock, denkende aan de langharige grungers van ooit. Hoe langer het concert duurde, hoe meer ik mij vragen begon te stellen over mijn jarenlange nieuwsgierigheid voor deze groep. Al dat getob liet ik wel even achterwege wanneer ik tijdens de eerste bisronde zelf begon mee te brullen met Alive. Toen de laatste noot wegebde, was het voor mij duidelijk: 'nostalgie' staat niet altijd garant voor 'uitstekend'.

***

SETLIST

Go
Animal
Brain Of J.
World Wide Suicide
Once
Dissident
Do The Evolution
Gods' Dice
Corduroy
Elderly Woman Behind The Counter In A Small Town
Why Go
Given To Fly
Even FlowLife Wasted
Porch

No More
Smile
Better Man/Save it for Later
Alive

Baba O'Riley

16:53 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2007, 3stars, festival |  Facebook |

07-08-06

BAUHAUS_Lokerse Feesten_9/8/2006

Strategisch geplaatste belichting en een noodzakelijk rookscherm begeleide BAUHAUS het podium op. Als een aristocratische vampier staarde zanger Peter Murphy naar het publiek. Dat kon niet gezegd worden van gitarist Daniel Ash die blijkbaar uit een travestietenshow was gaan lopen. Al direct vanaf het begin ging het concert technisch in euh rook op. Eerst was Murphy’s doodgraverstem zoek. Nadat dat was teruggevonden, begaf de gitaar van Ash juist voor She’s in Parties. De song bleef evenwel staan als een huis.

De nieuwe song Adrenaline was stevig maar dit gevoel werd teniet gedaan door de tweede technische PA-crash. Murphy was duidelijk:  "It seems we have lost the power on stage...so if it comes back...we'll back again...if not...goodbye!". En weg waren ze. En dit na 40”! Na 5” geroep en getier van het publiek zette de groep deze pauze recht met een snijdende Dark Entries. Het concert kwam terug op dreef…maar niet voor lang.

De bisronde werd ingeluid met een “We'll play 2 songs we said we'd never play again to make it up to you”. Zeg nu zelf: Ziggy Stardust als afsluiter, dat kan tellen.

Hoewel ik gehypnotiseerd was door hun performance en hun muziek, deden de technische mankementen dit gevoel de das om. Een uurtje spelen als headliner is echt weinig. Bovendien moest ik nu Bela Lugosi’s Dead missen.

Damn you PA-guys!

 

*** 

 

SETLIST

 

Double Dare
In The Flat Field
Fear of Fear
She's In Parties
Adrenaline

Silent Hedges
Passion of Lovers

Stigmata Martyr
Dark Entries

Transmission/St.-Vitus Dance

 

Telegram Sam

Ziggy Stardust

15:28 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, festival, 3stars |  Facebook |

THE CRAMPS_Lokerse Feesten_9/8/2006

Een nauwsluitende lederen broek, zwart hemd met hoge kraag, een zonnebril met oversizede glazen en haar gedrenkt in witte kleurspoeling: de intrede van zanger Lux Interior ging niet onopgemerkt voorbij. Je zou haast vergeten dat de man dit jaar 60 kaarsjes uitblaast, zeker wanneer hij Mad Daddy inzette. Vrouwlief annex gitariste Poison Ivy blijft de meest onverstoorbare vixen van het rockpodium. Met de eeuwige coole blik en kauwende wangen twangde zij erop los. Dat de groep bijna 30 jaar bestaansrecht heeft, kan men afleiden uit de setlist: van The Way I Walk (van hun debuutCD ‘Gravest Hits’) tot Papa Satan Sang Louie (van hun laatste CD ‘Friends from Dope Island), alles passeerde de revue. Over revue gesproken: als er één performer op deze aardbol rondloopt die aan overacting doet, dan wint Mr. Interior met een straatlengte voorsprong: 3 verwoeste microfoonstatieven, 4 halfuitgedronken – en/of kapotgeslagen flessen wijn en vernieling van eigen kledij. Dit laatste ging niet onopgemerkt voorbij, want na het in flarden snijden van de broek in de buurt van zijn liesstreek, kwam zijn Little Man Tate te pas en te onpas piepen. Een optreden van THE CRAMPS kan men moeilijk vernieuwend (*) noemen maar je blijft wel fascinerend kijken.

 

***

 

SETLIST

 

Mad Daddy

Rock On The Moon

The Way I Walk

Hanky Panky

Heartbreak Hotel

Bop Pills

Papa Satan Sang Louie

Big Black Witchcraft

It Thing Hard-On

Primitive

Caveman

Let's Get Fucked Up

Dames, Booze,Chains And Boots

TV Set

Psychotic Reaction

Wrong Way Ticket

Tear it Up

15:27 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 3stars, festival |  Facebook |

WITHIN TEMPTATION_Suikerrock (Tienen)_28/7/2006

De nacht was al gevallen toen de eerste noten van Deceiver of Fools de weide euh het marktplein werden ingegooid. Frontvrouw Sharon den Adel had voor de gelegenheid haar baljurk achterwege gelaten en zich in een wit korset gestoken. Voor de aanwezige fans brak het walhalla aan. Met een mooi decor van zwarte doeken en fluo-blauwe tribaltekens, werd Stand my Ground en Memories letterlijk afgevuurd op het publiek. Even leek het wel of een bende pyromanen zich een weg richting podium hadden gebaand. Bij Angels ging het even technisch fout maar de glimlach van Sharon maakte veel goed. Running up that Hill lijkt wel op haar stem geschreven, zou Kate Bush zeggen.

Als je kritisch het optreden bekijkt merk je altijd dezelfde dingen op: de Medusa-dans van Sharon, de zwaaiende arm richting publiek, de stoere poses van de gitaristen. WITHIN TEMPTATION is gothic-rock zonder eigenlijk gothic noch rock te zijn…maar het mist zijn doel niet: de pseudo-headbangende massa blijft gefascineerd naar de show kijken. De bis eindigt met het doorbraaknummer Ice Queen. Waar dit succes gaat eindigen, zal de toekomst uitwijzen.

 

***

 

SETLIST

Deceiver of Fools

Stand My Ground

Jillian (I'd Give My Heart)

Memories

Forsaken

Angels

Running up that Hill

The Promise

Mother Earth

 

See Who I Am

Ice Queen

15:26 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 2006, 3stars, festival |  Facebook |

ZORNIK_Suikerrock (Tienen)_28/7/2006

Toen ik vorig jaar ZORNIK zag op Werchter smaakte dit naar meer. Hoewel hun laatste semi-akoestische CD Alien Sweetheart mij niet overtuigde, had ik toch zin om de groep nog eens een keertje live te zien.

De lucht was zwanger van regen en koude lucht toen Koen Buyse en zijn kornuiten het podium betraden. Voor de festivalreeks hadden ze er zelfs een extra gitarist bijgesleurd. Vanaf de eerste noot van It's so unreal had Koentje de juiste sfeer al te pakken. Krachtige gitaarsnokken, een beukende bas op volumeknop 11 (djee, mijn hart sloeg telkens over…) en een euh drummende drum. Heel de rits singles/hits werd op het publiek losgelaten en goed verteerd. Mijn personal favorite blijft Instru 7 turns 15, een instrumentaaltje van hun eerste CD. Loeihard en vettig.

De lightshow glinsterde, de videowall flikkerde en zelf een oerknal was van de partij: Koen liep door de middengang en zag dat het goed was. Wij zagen een groep die duidelijk de landsgrenzen ontgroeid is. Met Goodbye deed Zornik de massa uitgeleide.

Hoewel hun optreden niet dezelfde kick gaf als dat van Werchter, zou ik haast durven zeggen: ‘Hasta la vista!’.

 

***

 

 

SETLIST (???)

It's so unreal

Monday Afternoon

Believe in me

Instru 7 turns 15

Get Whatever you Want

Sad She Said

Things Are Changing

Destination Zero

All of This

Dreams Don’t Come True

Love Affair

Hey girl

 

You move me

Scared of yourself

Goodbye

15:25 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (0) | Tags: 2006, 3stars, festival |  Facebook |

ECHO & THE BUNNYMEN_Suikerrock (Tienen)_28/7/2006

Toen ik in december ’05 het uitgestelde concert van ECHO & THE BUNNYMEN in Hof Ter Lo misliep, trok ik de haren uit mijn hoofd omdat ik voor de eerste datum al wel een ticket had. Bij de negatieve kritieken op dit optreden, groeiden ze weer snel aan. Alles draaide (en heeft steeds gedraaid), rond de gemoeds- en geestestoestand van opperhoofd Ian McCulloch…en die was in Antwerpen- blijkbaar- niet goed. Suikerrock gaf hen en me echter een 2de kans.

Het weer was bewolkt, fris en nat toen de Echo-heren het podium betraden. Het concert startte sterk en gedurfd met een reeks singles zoals Lips Like Sugar, Stormy Weather, Seven Seas en Bring on the Dancing Horses. Daarna kabbelde de setlist voort met een songkeuze uit het verre verleden, wat bij een non-die hard enige euh?-gevoel gaf. Bovendien werd er nauwelijks geput uit hun laatste CD ‘Siberia’ dat wel een live-luisterbeurt verdiende.

McCulloch zijn stem was heel sterk. Het was ooit anders: ik herinner mij een chaotisch solo-optreden op het ter ziele gegane Live Aid Puurs. Hij blijft wel op Liverpooldiaanse wijze brabbelen tussen de songs door en dit op een manier dat je haast ging denken dat de Oasis Bros. dictielessen hadden gevolgd. Gitarist van het eerste uur Will Sergant blijft tevens op een onnavolgbare wijze klanken toveren uit zijn snaarinstrument. Een kunst, zeker wanneer je weet dat de man door zijn lange haarbles geen steek kan zien. En zoals steeds was er compleet geen interactie tussen de groepsleden én met het publiek. Soms zit je te denken waarvoor ze het nog doen. Juist op het moment dat je dit aan het denken was, kondigde McCulluch ‘the best song ever’ aan: The Killing Moon. Een klein rilling ging door mijn ruggestraat. Ver zat hij daar niet naast, maar de begeestering over dit nummer is wel weg.

Toen de Bunnies ten slotte samples van o.a. Roadhouse Blues tussen de setlist mangelde, ging mijn linkerwenkbrauw de hoogte in. Misschien lag het hieraan, misschien aan het weer, misschien aan mijzelf maar een onvergetelijk optreden was het niet.  Buiten een portie nostalgie had ik dus niets gemist in Antwerpen. Jammer…

 

**

 

SETLIST (o.a.)

Lips Like Sugar

Stormy Weather

Seven Seas

Bring on the Dancing Horses

Nothing Lasts Forever

Back of Love

Rescue

Never Stop

The Killing Moon

Villiers Terrace / Roadhouse Blues (en andere samples)

The Cutter

15:25 Gepost door Fuzztone in Concert | Permalink | Commentaren (1) | Tags: 2006, 2stars, festival |  Facebook |